Elşad xəstəxanada olduğu müddətdə mən də onun yanında qaldım. İlkinin xahiş və israrlarına rəğmən Elşad bir gecəliyə də olsa atası evinə getmək istəmədi.

Ayağa qalxıb bir az özünə gələn kimi işlədiyi bölgəyə yola düşdü, baxmayaraq ki, yaraları hələ tamam sağalmamışdı. Gedərkən məni də özüylə apardı. Daha doğrusu, mən bunu ondan təkidlə istədim. Qayınanamın yanına yenidən qayıtmaqdansa güllənin, bombanın altında yaşamağı üstün saydım.

Xəstəxanadan birbaşa yola düşdük. Əvvəlcə Elşadın həmin bölgədən olan dostunun evinə getdik. İki gün sonra isə Elşad iş yerinə yaxın bir ərazidə ev kirayələyib, məni gəlib oradan götürdü.

Gəlməyinə gəlmişdik, amma Elşad hələ işə çıxmamışdı. Səhhəti buna imkan vermirdi.

Düşmən bizdən cəmi bir neçə kilometr aralı idi. Bəzən atışma səsləri eşidilirdi. Elşad belə hallarda altdan-altdan məni süzür, sual verirdi:

– Qorxmursan ki?

– Yox, – deyə qətiyyətlə dillənirdim, – sən yanımda olanda heç nədən qorxmuram!

Elşad isə başlayırdı özünü qınamağa:

– Mən hansı ağılla səni bura gətirdim. Gərək qulaq asmayaydım sənə!

– Mənə bura xoşdur, Elşad!

Əlimdən gəldiyi qədər ona qulluq edirdim ki, tez sağalsın. Yaralarının sarğısını dəyişir, iynə-dərmanlarını vaxtlı-vaxtında edirdim. Bir yerdə olsaq da bir-birimizdən uzaq qalmışdıq. Bu vəziyyət onu sıxırdı, halından anlayırdım. Amma o, bu halda ikən, əldən bir şey gəlməzdi.

Bir gecə sarğısını dəyişdikdən sonra futbolkasını ona uzadanda gözüm Elşadın gözlərinə sataşdı. Onun məğrur baxışları, yarıçılpaq əzələli bədəni ürəyimə od saldı. Onsuz da yarasını sarıyarkən ona toxunanda, işimi görərkən belə barmaqlarım bədənində gəzişəndə özümü birtəhər hiss edirdim. İndi də buna bənzər hisslər keçirdim. Lakin özümü ələ alıb, dedim:

– Geyin.

Əlimi yumaq bəhanəsi ilə otaqdan çıxdım. Bir qədər sonra Elşadın məni çağırdığını duyub, yenidən yataq otağına qayıtdım.

– Bura gəl görüm, sözüm var sənə.

– Nə söz?

– Yaxın gəl, deyəcəm də.

Dediyinə əməl etdim. Gedib qarşısında