götürən oğlan deyil! – Elşad ədalı-ədalı qaşını qaldırdı. – Söhbət deyil axı… Üzünə baxıb, atasını təhqir edirsən, hələ bir soruşursan ki, xoşuna gəlmədi?

İlkin gülər üzlə Hüseyni mənə verdi. Eyni zamanda Elşadın sualına cavab verməli oldu.

– Sən nə vaxt tərpənirsən? Hələ avaralanacaqsan? Yaş keçir.

– Mən hələ ki, evlənmək fikrində deyiləm. Hazırlaşmışam, Rusiyaya gedirəm. Şəxsi biznesimi qurmaq istəyirəm.

– Rusiyada nə işin var? – İlkinin fikri Elşadı açmadı. – Biznesi burada da qura bilərsən. Otur yerində! Kimi deyirsən, elçi göndər, evlən. Mənim elədiyim səhvləri eləmək məcburiyyətində qalma sonra!

– Bunu düz buyurdun. Xətrinə dəyməsin, mən özümə bir gün-güzəran qurmayınca evlənən deyiləm. Mənsumənin əlinə ikinci qurbanı da mən verməyim də. Fikrim qətidir. Gedəcəm. Gəldim sizi, uşağı görüm, həm də vidalaşım.

– Nə deyim, Allah xeyrini versin! – Elşad dildə belə dedisə də, ürəyində bu qərarla qətiyyən razılaşmadı.

Yemək zamanı mən bir ara mətbəxə keçəndə Elşadın qardaşına dediklərini duydum:

– Heç olmasa xəbərləri var ki, nənə-baba olublar?

– Bilirlər. Demişəm.

Mən fikirləşirdim ki, nəvələri olduğunu bilsələr qayınatamla qayınanam kini-nifrəti bir kənara qoyub, biz heç, Hüseyni görməyə gələrlər. Amma İlkini tək görəndə yanıldığımı anladım. Elşad da deyəsən əvvəl belə düşünmüşdü. Amma valideynlərinin saymazlığı ona toxunmuşdu deyə indi dilə gəlmişdi. Mənim yanımda açıb-ağartmasa da təkliyə düşən kimi qardaşından xəbər alırdı. Rahat danışsınlar deyə salona keçmədim. Elşad bir də soruşdu:

– Niyə gəlmədilər? İndi nəyi bəhanə gətirdilər?

– Mənsumə xanım deyir ki, mən canımı çöldən tapmamışam. Güllə atarlar, diksinərəm. – İlkin yeməyini yeyə-yeyə yarı zarafat, yarı ciddi cavablar verirdi. – Dedi bəri tərəflər olsaydı, gedərdim.

– Hmm… – Elşad ağzındakı tikəni çeynəyə-çeynəyə kinayə ilə dilləndi. – Gəlməməkdə düz edib! Mən o zaman bilməyəcəkdim erməniyə güllə atam, yoxsa Mənsuməni çıxaram güllənin altından. Ton yarımdır. Məcburam