m ki, sonra çıldağa da aparam. Diksinib eləyər, heç nədən işə düşərik.

Məni gülmək tutdu. Lakin səsim duyulmasın deyə əlimi ağzıma tutdum. Və bütün səyimlə bunu onlara bəlli etməməyə çalışdım.

AYLAR SONRA

Hüseyn artıq 7 aylıq idi. Böyüdükcə Elşada daha çox bənzəyirdi. Elşad evdə olduğu günlərdə bütün vaxtını ona sərf edir, qucağından yerə qoymurdu. Sanki maraqlı bir oyuncaq tapmışdı özünə. Uşağı danışdıra-danışdıra oynadıb, bir əylənirdi ki.

İradıma baxmayaraq onu boynunda belə gəzdirirdi. Hüseyn də halından şikayətçi deyildi. Buna bir gözəl adət etmişdi və atası yanından bir balaca uzaqlaşan kimi dodağını büzüb, dalınca ağlayırdı.

Bəzən onları bir yerdə qoyub gedir, işimi görüb qayıtdıqda Elşadı yatmış, Hüseyni qıqıldayıb əli və ayaqları ilə oynayan görürdüm. Bəzən də yataqda Hüseyni atasının qolunun üstə, ikisi də şirin-şirin yatmış bir vəziyyətdə. Dayanıb bir müddət onları seyr edir, bu mənzərədən ləzzət ala-ala gülümsünürdüm. Bir insana əsl xoşbəxtliyin bu olduğunu dərk etmək üçün daha nə lazım idi ki…

Beləcə sakit yaşayıb gedirdik.

Bir gün səhər mən Elşadı işə yola salmazdan əvvəl masanı hazırlayarkən, qəfildən əhvalım yenə dəyişdi. Özümü vanna otağına güclə çatdırdım. Öyüdüm. Bu vəziyyət son günlər hər səhər təkrarlandığı üçün artıq əmin idim.

Vanna otağında xeyli yubanmışdım deyə Elşad dalımca gəldi. Məni çağırdı. Cavab vermədiyimi görəndə qapını açıb soruşdu:

– Nə olub?

Mən ağladığımı bilməsin deyə soyuq su ilə üzümü yuyub:

– Gəlirəm, – dedim. Və bir qədər sonra ona doğru çevrildim. O, üzümə baxan kimi gözlərimin qızartısını görüb, şübhə ilə soruşdu:

– Ağlamısan?

Cavab vermədim. Yanından ötüb salona keçdim. Elşad da dalımca. Ağlamağımın səbəbini soruşdu. Əl çəkmədiyini görəndə etiraf etməli oldum. Qanıqara halda dedim:

– Hamiləyəm.

Bunu duyanda Elşadın rəngi duruldu. Zahirən ciddi görünsə də, gözlərinin içi güldü:

– Buna görə ağlayırlar?

– Hələ istəmirdim. – Mən təkrar doluxsundum. – Hüseynin hələ heç bir