yaşı da yoxdur.

– Eybi yox, birlikdə böyüyərlər.

Onun fikrini anlayıb, özümdən çıxdım:

– Mən həkimə getmək istəyirəm. Özü də təcili!

– Qalacaq! – O, amiranə bir səslə sözümü ağzımda qoydu.

– Elşad, niyə başa düşmürsən?

– Qalacaq dedim, vəssalam! Artıq kəlmə eşitmək istəmirəm! – Eyni səs tonu, eyni ifadə ilə sözümü kəsib, tərs-tərs üzümə baxdı.

Hirsimdən üzümü çevirib mətbəxə keçdim. Xasiyyətinə bələd idim deyə onunla söz güləşdirməmək üçün gözü önündə dolanmaq istəmədim.

Elşad bir qədər sonra yanıma gəldi. Tamam sakit əhval-ruhiyyə ilə:

– Ağıllı ol! – dedi və əliylə çiynimi yüngülcə sıxdı. Bu bir xəbərdarlıq idi.

Və beləcə biri qucağımda, o biri bətnimdə, ikisini birdən saxlayıb böyüdə-böyüdə ayları, günləri ötürməyə başladım. Mənimçün nə qədər çətin olsa da, hər şey yolunda gedirdi. Firavan yaşayırdıq.

Həmin günə qədər.

Bir gecə yuxudan dəhşət içində oyandım. Elşadı və özümü yuxuda qan içində görmüşdüm. Bu, Tanrının bir işarəsi, bizi gözləyən müsibətin əlaməti, xəbərdarlığı idi.

Mənim səsimə Elşad da oyanmışdı. Nə halda olduğumu görüb, məni sakitləşdirməyə çalışdı. Dəli kimi ətrafıma boylanıb:

– Hüseyn hanı?! – təşvişlə soruşdum.

– Hüseyn beşiyindədir. Harada olacaq? – Elşad təəccüblə mənə baxdı, baxışlarıyla taxtın böyründəki beşiyi göstərdi.

Mən hələ də gördüyüm kabusun təsirində idim, baxsam belə məni saran dəhşətdən nə beşiyi, nə də içərisində mışıl-mışıl yatan Hüseyni anışdırırdım.

Rəngimin ağardığını, tir-tir əsdiyimi görən Elşad başa düşdü ki, yuxu görmüşəm. Su gətirdi. Amma mən su içmək iqtidarında olmadım. Bunun əvəzinə Elşada sarılıb onu bərk-bərk qucaqladım, için-için ağlamağa başladım. O, duruxsa da məni anladı, daha bir söz demədi. Sadəcə sakitləşdirdi.

Başımız o qədər bəla çəkmişdi ki, çin çıxar qorxusu ilə gördüyüm yuxunu dilimə gətirməyə də çəkinirdim.

Aradan xeyli müddət ötdü. Hamiləliyimin 5-ci ayını yenicə tamam eləmişdim. Bir gecə ermənilər atəşkəsi pozdular. Atışma səsləri gecəyarısı