ı daha da şiddətləndi. Elşad evə gəlmədi. Bildim ki, buraxmayıblar.

2 ildən çox idi ki, burada idim, amma hələ beləsini görməmişdim. Artilleriya zərbələri yeri-göyü titrədirdi. Atəş səsləri səngimək bilmirdi. Ordumuzun düşmənə cavab həmlələri endirdiyini də asanlıqla təyin etmək olurdu.

Bir anda dəyişən vəziyyətə görə baş verənlər qarşısında çaşıb qalsam da, mənə sonra məlum olacaqdı ki, erməni hərbi birləşmələri o gecə bütün cəbhə boyu mövqelərimizi və yaşayış məntəqələrimizi hədəf alıb atəşə tutublar. Məhz həmin gecə və gərginliklə keçən sonrakı günlər tarixə “Aprel döyüşləri” adı ilə düşəcəkdi.

Bu günədək mən müharibəni yalnız televiziya ekranlarından gördüyüm qədəri ilə, kitablarda, romanlarda oxuduğum kimi dərk edirdim. İndi isə əsl simasını görür və dəhşətini duyaraq hiss edirdim.

Belə çətin bir məqamda evdə təkbaşına, köməksiz vəziyyətdə, qucağımda Hüseyn, bətnimdə doğulmamış körpəm, qorxu, həyəcan içində qalmışdım. Vahimə dolu o anlar həyatımın sonunadək hafizəmdən silinib getməyəcək.

Evin pəncərələrini çilikləyən, divarlarını dəlib keçən, iri çaplı güllələrin lap yaxınlığıma düşən gilizlərini gördükcə bədənimdən soyuq bir gizilti, bir üşənmə keçirdi. Qorxudan titrəsəm də, Hüseynə görə səsimi çıxarmırdım. Uşaq onsuz da səs-küyə yuxudan diksinib oyanmışdı, iri badamı gözlərini açıb vahimə ilə ətrafa boylanırdı.

Ardı-arası kəsilməyən mərmi yağışından qorunmaq üçün uşağı sinəmə sıxıb, Elşadın məni başa saldığı kimi arxa otaqlardan birində köhnə bir dolabın küncünə qısılıb oturdum. Gözümün yaşı yanaqlarıma süzülə-süzülə dua edirdim. “Allahım, sən onu qoru! Onu bizə çox görmə! Bu uşağa yazığın gəlsin! Rəhm elə!”

Bu vəziyyətdən sıxılan Hüseyn qucağımdan enmək istəyir, ağlayır, sakitləşmək bilmirdi. Mənsə nə edəcəyimi bilmədən aqibətimizin necə olacağı barədə düşünərək, yenə də bütün qəlbimlə Allahı köməyimizə çağırırdım.

Bütün gecə bu gərginlik və həyəcanla keçdi. Sübh çağı evdə eşidilən ayaq səsinə diksindim. Yerimdə dikəlib dinlədim.