Ürəyim yarpaq kimi əsirdi.

– Mələk!

Elşadın səsi idi. Gəlmişdi. Onun səsi, sanki düşüb qaldığım ucsuz-bucaqsız dərin bir quyunun dibindən dartıb çıxartdı məni. Elə bildim həyata yenidən gəldim. Gözlərimə işıq gəldi. Amma qalxa bilmədim. Səhərədək küncə qısılıb bir vəziyyətdə oturmaqdan ayaqlarım şişib keyimişdi.

Elşad həyəcanlı bir səslə narahat halda otaqlarda bizi gəzirdi:

– Mələkk!.. Səsini çıxar, bir cavab ver! Mənə yazığın gəlsin! Öldüm axı mən, nəfəsim kəsildi! Mələkk!..

Elşadı tanıdığım gündən onun səsində hələ heç vaxt bu qorxunu, bu təlaşı sezməmişdim. Səsi titrəyirdi.

Ayaq basdığı hər yerdə ayağının altında qalan şüşə qırıqlarının xırçıltısını buradan da aydın duyurdum.

Hüseyn yatmışdı deyə səsimi çıxara bilmirdim. Ona burada olduğumu bildirmək üçün bilmirəm o an əlimin altında nə var idi, onunla divarı gücüm yetdikcə döyəclədim. Bilmədim eşitdi, ya yox. Aradan bir neçə saniyə daha keçdi. Uşaq qucağımda güc-bəla ilə yerdən qalxmağa çalışırdım ki, bu vaxt Elşad üzündə sarsılmış bir ifadə, təşviş içində otağa girdi. Bizi sağ-salamat görəndə özünü ələ ala bilməyib süst halda divarın dibinə, yerə çökdü.

– Off!… – Dərindən yanıqlı bir ah çəkdi. – Şükür!

Təkcə bunu deyə bildi. Gözləri doldu, daha sözünün gerisini gətirə bilmədi. İki əliylə başını tutub, bir neçə saniyə iztirab dolu baxışlarla bizi süzdü.

Mən keyi çəkilməmiş ayaqlarımı yerə basa bilmədiyim üçün ona doğru süründüm. Ağuşuna sığınıb, göz yaşları içində boynunu qucdum. Həsrətli-həsrətli ona sarılaraq buraxmadım. Elə bilirdim onu görmədiyim bir gün deyil, min ildir.

Elşad məni Hüseynlə birlikdə bağrına basmışdı. Həyəcandan titrəyən əlini Hüseynin saçlarında gəzdirib, həm uşağı, həm də məni dönə-dönə öpdü. Əlini qarnıma toxundurdu:

– Yaxşısan?

Qəhər məni boğdu, dillənə bilmədim. Başımı tərpətdim. Elşad yalnız indi rahatlandı. Dərindən nəfəs aldı. Bir qədər özünə gələndən sonra gəlişinin məqsədini açıqladı:

– Uşağa nə lazımdırsa götür, gedirik. Sizi