i təhlükəsiz bir yerdə qoyum, mən qayıtmalıyam. Bir az cəld ol! Maşın gözləyir.

Mən bunu duyanda suda boğulan adam sayağı Elşaddan yapışıb yalvarmağa başladım:

– Yox! Mən səni burda atıb, sənsiz heç yerə gedən deyiləm! Ölsəm də burada öləcəm!

Elşad gərginlik içində üstümə bozardı:

– Sən deyəsən hələ heç nə başa düşmürsən! Vəziyyət bilmirik necə olacaq! Tərslik vaxtı deyil! Nə deyirəmsə, ona əməl elə! – Bir anlıq susub, sonra irad yağan bir tonda əlavə etdi. – Gecəni səhərəcən sizi fikirləşib, heç bilirsən mən nə vəziyyətə qalmışam o səngərdə?! Yüz dəfə ölüb-dirilmişəm! Buraxmırdılar, yalvar-yaxar edib, güclə icazə ala bilmişəm. Bilirsən icazə istəyəndə adama nə deyirlər? Deyirlər bəs bizim ailəmiz nədir, toyuq-cücə saxlamırıq ki… İndi gəl ud görüm bu sözü, necə udursan!

Yenə ayrı düşəcəyimizi anladım, məni ağlamaq tutdu:

– Elşad, qurban olum, belə eləmə.

– Söz eşit! – Elşad sözümü ağzımda qoyub əsəblə mənə bağırdı. Diksinib, dərhal yerimdən qalxdım.

Elşad isə onun səsinə oyanıb çığırıb ağlayan Hüseyni sakitləşdirə-sakitləşdirə, eyni zamanda həm də məni tələsdirdi.

Salona keçəndə buranı tanımadım. Evin tavanı yox dərəcəsində idi. Divarlar dəlik-deşik olmuş, pəncərələrdə bir dənə salamat şüşə qalmamışdı.

Mən bizim üçün yalnız vacib olan bir-iki şey götürdüm. Atəş səsləri eşidilməkdə idi. Elşad məni gözləyə-gözləyə ermənilərin ünvanına tez-tez söyüş yağdırırdı:

– Ay sizin ananızı, arvadınızı… – Hirsindən dilini-dodağını gəmirirdi. – Öz torpağımızda nəfəs ala bilməyək yəni, it uşağı?!

(Ardı var)
Müəllif Firuzə