Bir müddət keçdi.

Bir gün heç gözlənilmədən İlkin gəldi. Sən demə, bizə sürpriz etmək üçün bilərəkdən xəbər verməyibmiş. Elşadı bağrına basıb:

– Təbrik edirəm, atacan! – deyə əlini şəstlə qardaşının kürəyinə vurdu. – Axır ki, biz də əmi olduq də.

Elşad söz altda qalmadı:

– Nəzərə al də… Qardaş qardaşa bundan artıq nə etməlidir?

Onun sözlərinə uğunub gülən İlkin məni qucaqlayıb alnımdan öpdü. Güləş ifadə ilə:

– Təbrik edirəm, gəlinbacı. Böyük oğlan olsun! – dedi və dərhal Elşada sarı göz vurub, xüsusi vurğuyla əlavə etdi. – Davamı gəlsin!

– Amin! Amin! – Elşad güldü.

– Yaxşı, bəs hanı mənim qardaşım balası? Əmisi gəlib axı onun görüşünə.

– Taxt-tacındadır. – Elşad baxışlarıyla beşiyi göstərdi. – Bütün gecə məni yuxu yatmağa qoymayıb, indi xumarlanır özüyçün.

– Düz edir! – İlkin güldü. Beşiyə yaxınlaşıb içərisinə əyildi. Diqqətlə şirin yuxuda olan Hüseyni süzdü. – Ay maşallah, Allah saxlasın, qardaş! Şükür sənə, ilahi! Elə bilirəm bu gördüklərim bir yuxudur, şükür möcüzənə! – deyə Hüseynin üzündən öpüb, bizə doğru çevrildi. – Oyatmayım. Oyananda doyunca öpüb oxşayaram.

İlkinin gəlişi bizi çox sevindirdi. Gələr-gəlməz zarafatları, məzəli söhbətləri ilə evdə canlanma yaratdı.

Çox keçmədi Hüseyn oyandı. Mən uşağı rahatladıqdan sonra onu aparıb İlkinin qucağına qoydum. İlkin uşağı daha aydın indi gördüyü üçün gözlərinin içi güldü.

– Bahoo! Salam, a kişi! Xoş gördük. Əmi qurban sənə! – Hüseyni dönə-dönə öpdü. Sonra çevrilib Elşada dedi. – Cizgiləri eynən sənsən. Ağlı-xasiyyəti oxşamasın! Yoxsa biz batdıq!

Elşad çayını içə-içə qaşlarını düyünləyib tərs-tərs İlkini süzdü.

İlkini gülmək tutsa da onu qıcıqlandırmaq üçün davam elədi:

– Əmisinə oxşasın, balam. Əmi sülhsevər adamdır. Atan kimi dəli deyil.

Hüseyn bu dəm üz-gözünü turşudub ağlamağa başlayanda İlkin dərhal sözünü geri götürməli oldu:

– Yaxşı-yaxşı, başa düşdüm, düyünləmə qaşlarını, Elşadın nüsxəsi. Xoşuna gəlmədi sözüm?

– Xəbərin olsun də, mənim oğlum söz