maşının arxasınca baxdım. Tezliklə maşının açıq pəncərəsindən havaya burumlanıb qalxan tüstünü görəndə Elşadın artıq siqaretə sarıldığını başa düşdüm. Maşın gözdən itənə kimi yerimdən tərpənmədim.

4 GÜN KEÇDİ.

Onun bizi əmanət edib getdiyi bu evdə Elşadı gözləyirdik.

Günortadan sonra idi. İş yoldaşı Aslan gəldi. Evə keçmədən həyətdə anası Almaz xalayla bir xeyli qaşqabaqlı halda nə barədəsə danışmağa başladı. Almaz xala oğlundan duyduqlarına heyrət içində əlini üzünə apardı.

Mənə onların arasında gedən bu sirli söhbət bir az müəmmalı qalsa da ürəyimə pis heç nə gətirmək istəmədim. Yəqin ki, ailədaxili şəxsi məsələdir düşündüm.

Aslan bir xeyli yubandı həyətdə. Sonra yuxarı qalxdı.

Mən onu görəndə elə zənn etmişdim arxasınca Elşad da gələcək, amma yanıldım. Bununla belə, ümidimi itirmədim. O, evə keçəndə sıxıla-sıxıla olsa da Elşadı xəbər aldım:

– Qardaş, bəs Elşad niyə gəlmədi?

Mənim bu sualım Aslanı elə bil göydən yerə çırpdı. Bir az da tutuldu. Köks ötürdü. Gözlərini məndən qaçıra-qaçıra, haldan-hala düşərək tamam başqa söz dedi:

– Atasına xəbər etmişik. Yəqin ki, artıq yola çıxmış olar.

Çaşqın halda ona baxdım:

– Niyə? Nə baş verib ki? Atasına nəyi xəbər vermisiniz? Bəs, axı Elşad…

Aslan çətin vəziyyətdə qaldığını izhar edən bir tövrlə dərindən ah çəkdi. Xeyli özünü ələ ala bilmədi. Amma yalan danışmağın mənasız olduğunu özü-özlüyündə qət edib, dilini sürüyə-sürüyə dedi:

– Orada aləm dəymişdi bir-birinə. Düzü, necə deyim, heç özüm də bilmirəm! Meyitlərin bəzisini hələ götürə bilməmişik. Güman edirik, bəlkə onların arasındadır. Təxliyyə qrupu yollanıb, bəlkə bir xəbər çıxar. – Son sözünü onu boğan qəhərdən güclə tamamladı.

Mən onu dinləsəm də artıq əlimin-ayağımın titrəməsinə əngəl ola bilmirdim. Dəhşət içində, yaşdan pərdələnmiş gözlərimi oğlanın üzünə zilləmişdim. Elə bilirdim beynimin içində top atırlar.

Vahimə içində soruşdum:

– Nə meyit?

Uzun və dəhşətli dərəcədə üzücü bir sükut yarandı arada. Bu sükut