t canıma vəlvələ saldı. Ürəyimə qorxunc bir şübhə hakim kəsildi. Məni saran təlaşla tir-tir əsə-əsə imdad edər təki yalvardım:

– Qardaş, qurban olum, düzünü deyin. Nə olub Elşada? Başına nə iş gəlib? Gizlətməyin! Gizlətməyin, xahiş edirəm! Mənə düzünü deyin, sizi and verirəm Allaha! Boş yerə atasını bura çağırtmazsınız!

Aslan əzab içində baxışlarını ətrafda dolandırıb, güclə dilləndi:

– İki gündür Elşaddan xəbər tuta bilmirik. – Bu ağır anların təsiri ilə az qala inlədi.

Mən bu duyduqlarımdan sonra qarşımda ölüb-dirilən, çəkdiyi əzabdan kiçilib büzüşən pəhləvan cüssəli bu oğlana baxaraq başıma gələn müsibəti dərk etməyə çalışırdım. Birdən qətiyyətlə dilləndim:

– Yox, o, gələcək! Dedi ki, burada gözləyin! O bizi heç vaxt atıb getməz! Hüseyni yetim qoymaz! – Son sözümü hönkürərək dedim. Və çığırmağa başladım.

Aslan bundan artıq tab gətirə bilmədi. Əlləriylə qulaqlarını qapayıb, iti addımlarla evdən çıxdı.

Mən talan olmuş bir halda yerə çökdüm.


Almaz xala hövlnak içəri, mənim yanıma yüyürdü. Yanıb yaxıla-yaxıla necə nalə qopardığımı görüb:

– Can bala! – deyib, boynumu qucaqladı. – Dözümlü ol!

Özü də kövrəlib mənə qoşularaq ağladı. Məni yerdən qaldırmağa çalışanda keçirdiyim güclü həyəcandan qarnımın altında dəhşətli bir ağrı duyub, əlimlə qarnımı sıxdım.

Gözlərimi açıb özümə gələndə xəstəxanada, palatada uzanmış vəziyyətdə idim. Çaşqın-çaşqın ətrafa göz gəzdirdim, heç nə başa düşmədim. Nə yaşadığımı da unutmuşdum. Bu vaxt bir tibb bacısının həyəcanlı səsi gəldi qulağıma:

– Həkim! Xəstə ayıldı!

Palatada qəribə bir canlanma yarandı. Ağ xalatlı orta yaşlı bir qadın əlimi tutdu. Nəbzimi dinləyərək soruşdu:

– Xanım qız, özünüzü necə hiss edirsiniz?

Mən hələ də nə baş verdiyini anlamağa çalışırdım, amma olmurdu. Qalxmaq istədim, bədənimə gücüm çatmadı. Həkim həmin dəqiqə iradla:

– Olmaz! – dedi və məni yerimdə saxladı.

Mən qarnımın üstündəki buz torbasını bu zaman gördüm.

– Nə olub mənə? – Həyəcanla həkimə