baxdım.

– Yaxşı olacaqsınız, inşallah. Fikir eləməyin. Ağıllı qız olub, sözümə qulaq assanız, tez sağalacaqsız. Qanaxmanız vardı. Şükür, təhlükə sovuşdu.

Mən israrla nə baş verdiyini soruşub, həkimdən həqiqəti öyrənəndə növbəti zərbəni aldım bu amansız həyatdan.

Yaşadığım sarsıntı təsirsiz ötüşməmişdi. Bətnimdəki uşaq tələf olmuşdu. Və mən dünəndən burada idim.

Əzab içində yanıb qovrula-qovrula dəli kimi necə çığırırdımsa, onlar qolumu güclə tutub mənə sakitləşdirici iynə vurdular. Nə vaxt özümdən getdiyimi belə bilmədim. Gözlərimi bir də açanda Almaz xala başımın üstə dayanmışdı.

Mən heysiz və hərəkətsiz bir halda yazıq-yazıq soruşdum:

– Elşad gəldi?

Almaz xala gözlərini sıxıb gilə-gilə göz yaşı tökdü. Dillənmədi. Heç mən də cavab tələb etmədim. Tamam sakit bir səslə başqa sual verdim:

– Hüseyn haradadır? Onu görmək istəyirəm.

Almaz xala ürək ağrısı ilə məni süzdü. Saçlarımı sığalladı.

– Qızıma əmanət edib, gəlmişəm. Onun yanındadır, narahat olma. Bir az özünə gəl, həkim icazə verən kimi evə gedərik.

– Hüseyni görmək istəyirəm! Birini itirdim, heç olmasa o yanımda olsun! – deyə doluxsundum. – Ona sarılıb itkinimin yolunu gözləyim. Bəlkə tab gətirməyə gücüm ola!

Almaz xala sözlərimə hönkür-hönkür ağladı.

İki gün sonra qayınatam Almaz xalagilə gəldi. Rəngi meyit rəngində idi. Ayaq üstə ölmüşdü. Hüseyni qucağına götürüb, öpüb bağrına basanda dözmədi, hönkür-hönkür ağladı:

– Evim yıxıldı! Belim sındı! – dedi. – Balamın ətrini səndən alım, ay günahsız bala!

Xeyli sakitləşə bilmədi.

Kişi çəkdiyi əzabdan necə yanıb-yaxılırdısa özünü ələ ala bilmirdi. Bəlkə də qarşısını kəsən bəlli maneələri yıxıb, qüruruna söz keçirə bilsəydi, məni də bağrına basardı. Bu dərəcədə peşman bir ifadə dolanırdı simasında. Alt-üst olmuşdu.

Mən hələ sağalmamışdım deyə çarpayıda idim. Qayınatam içəri girəndə biixtiyar yerimdə qalxıb oturmuşdum. O qədər öyrəşmişdim ki, günahkar sayılıb tənə yeməyə, gözləyirdim kişi bu dəqiqə ağzının acısını