ı mənə tökəcək.

Qayınatam nə baş verdiyini deyəsən Almaz xaladan öyrənmişdi. Gözümün içinə baxmasa da, altdan-altdan halımı-təhrimi izləyirdi. Çünki baxa bilmirdi. Bəlli ki, mənə hər baxanda oğluna göstərdiyi düşmən münasibət gəlib dururdu gözləri önündə. Bu da ona tab gətirə bilməyəcəyi bir əzab hissi yaşadırdı. Bir qədər özünü toplayıb, tutqun bir səslə mənə:

– Yol gedə biləcəksən bu vəziyyətdə? – deyə sual verdi. – Sizi rayona aparım, mən qayıdacam bura.

Mən getməyi, xüsusilə də o evə, qətiyyən istəməsəm də qayınatamın sözünün qabağında söz demək istəmədim. Susdum. O da bunu razılıq əlaməti kimi qəbul etdi.

Səhər ertədən yola düşdük.

Rayona qayıdırdıq. Cismim gedirdi bu yolu, ruhum və qəlbim orada Elşadın yanında qalmışdı.

Uzanıb gedən, bitmək bilməyən yollara baxa-baxa Elşadı sağ-salamat bizə geri qaytarması üçün nəfəsim gəldikcə Allaha dua edirdim.

Qayınatam bir neçə dəfə geri çevrilib qucağımda yuxuya getmiş Hüseynə ürək ağrısı ilə nəzər salanda mənim səssiz-sədasız göz yaşı axıtdığımı görmüşdü. Mən onun baxışlarını üzərimdə hiss edərək tez gözlərimi silsəm də, onun simasındakı talan olmuş ifadə gözümdən yayınmamışdı…

(Ardı var)
Müəllif Firuzə