Biz tezliklə evdən çıxdıq. Qapının ağzında bizi gözləyən maşına əyləşdik. Elşad bizi xeyli arxaya, iş yoldaşının ata evinə gətirdi. Bizi oğlanın anası Almaz xalaya əmanət edib, muğayat olmasını xahiş etdi.

Yola düşəndə Hüseyn atasının getdiyini hiss edərək çığırıb ağlamağa başladı. Elşad onun səsini eşidəndə dözməyib geri qayıtdı. Qucağına götürüb bir də dönə-dönə öpdü. Ətrini, qoxusunu ciyərlərinə çəkdi. Yalnız bundan sonra uşağı mənə verdi. Bir anlıq diqqətlə gözlərimin içinə baxdı. Onun bu baxışları ürəyimə od saldı. Dözmədim, kövrəlib ağlamağa başladım. Lakin Elşad daha dayanmadı, iti addımlarla evdən çıxdı.

Almaz xala Hüseyni məndən alıb dedi:

– Get, qızım, yola sal ərini. Allah özü kömək olsun sizlərə, ay bala!

Mən yüyürə-yüyürə Elşadın dalınca getdim, qapının ağzında ona çatdım.

– Elşad!

Elşad çevrilib mənə baxdı. Yaxınlaşıb ona sarıldım:

– Özünü qoru!

Elşad bir gözü evin pəncərəsində, məni özündən ayırıb dedi:

– Ara sakitləşsin, gəlib aparacam sizi! Darıxdırma özünü! Hüseyn sənə əmanət! Özünə fikir ver. Ola bilər, vəziyyətlə əlaqədar bir neçə gün gələ bilmərəm, amma imkan tapan kimi mütləq gələcəm! – Barmaqlarını yanağıma toxundurub gözümün yaşını sildi. – Get evə, uşaq ağlayır.

Ondan ayrı qalacağımı bildiyim üçün bu bir neçə gün də mənə əsrlər, qərinələr qədər uzun gəlirdi. Bunu fikirləşəndə yenə dəliyə döndüm. Hisslərim ağlıma yenə güc gəldi. İrəli yeriyib, Elşadın dodaqlarından bərk-bərk öpdüm.

Evdəkilərdən kimsə görəcək deyə Elşad məni zorla özündən kənar elədi. Tərs-tərs üzümə baxdı, baxışlarıyla qınadı. Amma yaxşı bilirdim ki, bu onun da ürəyindən keçirdi. Sadəcə özünü tutub durmuşdu.

O, qapıdan çıxanda çiyninin üstündən dönüb bir də mənə baxdı. Daxilən keçirdiyi hisslərin təsiri ilə dodaqlarını bir-birinə kip sıxıb, üzünü çevirib getdi. Çox keçmədi ki, çırpılan qapı səsindən maşına oturduğunu anladım. İçimdən bir səs onun dalınca baxmamı tələb etdi məndən. Darvazanın aralı qalmış qapısından uzaqlaşmaqda olan