istəyirsən?

Qadınların bu sözlərdən sonra bir ağızdan hönkürtü ilə ağlaması varlığımı silkələdi.

Qayınatam getməzdən əvvəl xəbərdarlığını etdi:

– İnşallah, Elşaddan bir xəbər tutaram, inşallah, balasına görə rəhm edər Allah! Amma bunu bil ki, o, qayıtsa da, qayıtmasa da bu uşaqların evi buradır. Onların başından bir tük əskik olsa, özündən küs!

O, bunu deyib, evdən çıxdı. Qayınanam qanlı-qanlı məni süzdü. Sonra saçını-başını yola-yola ağı deyib ağladı.

Elşadın qohumları bir-bir gəlib mənə sarılaraq səbirli olmağı diləyirdilər. Bu anlarda heç kəs göz yaşlarını saxlaya bilmirdi.

Səs-küydən qorxub çığıran Hüseyni sakitləşdirmək üçün bir vaxtlar Elşadla mənə məxsus olan otağa keçdim. Qapını açıb içəri girəndə onunla burada keçirdiyim günlər gözlərim önündə canlandı. Məni yenidən ağlamaq tutdu.

Hüseyni taxtın üstünə qoyub, özüm də yanında oturdum. Bu vaxt Elşadın əmisi qızı Nazilə içəri gəldi. Nə halda olduğumu görüb, məni qucaqladı:

– Allahdan ümidini üzmə! Rəhm edər, inşallah! İnamlı ol! Bir də gördün bir möcüzə baş verdi! O qədər olub ki, belə hadisələr. Allah bu balacaya bağışlasın Elşadı!

Gəlinin sözləri ürəyimə az da olsa ümid işığı səpdi. O, mehribancasına bizi süzüb, baxışlarıyla Hüseyni göstərdi, ağlamaqdan qızarmış gözləri təbəssümlə qıyıldı.

– Gözlərini səndən alıb. Amma eynən Elşadın özüdür. Necə də bənzəyir. Allah atasını buna çox görməsin! İnşallah, şad xəbərlə gələr əmim!

Mənim yanaqlarıma süzülən göz yaşlarımı silən Nazilə qayğıkeş bir rəftarla:

– Ağlama, gözəlim. Bax, görərsən, yaxşı olacaq hər şey! Sən yaxşı tərəfini düşün, ürəyinə pis heç nə gətirmə! Ümidini qətiyyən itirmə! Allah böyükdür, rəhm edəndir. İnşallah, qardaşıma rəhm edər! – dedi.

Mən ona sarılaraq daha da kövrəldim:

– Yaxşı ki, varsan! Gözəl ürəyin var olsun, bacım! Yaxşı ki, ümid verən bu sözlərin var!

Nazilə saçlarımı sığalladı. Üzümdən öpüb dedi:

– Yoldan gəlmisən. Elnarəyə dedim, indicə yemək hazırlayır səninçün. Keçək mətbəxə, bir