r tikə də olsa, ye. Uşağı da yedirt.

Mən iştaham olmadığını söylədim və ondan bacıma zəng vurmaq üçün mobil telefonunu istədim:

– Bilsinlər ki, gəlmişəm, rayondayam.

– Bu nə sözdür, Mələyim, buyur. – Nazilə dərhal telefonunu mənə uzatdı. – Mən çıxıram, sən rahat danış. Amma sonra mütləq gəl, çaydan-çörəkdən ye.

O, əyilib Hüseynin üzündən öpərək otağı tərk elədi.

İllər əvvəl atam məni Nasosnıdan götürüb evə qaytarandan sonra Elşadın evə zəng vurub mənimlə əlaqə yaratmaq istədiyini biləndə ev telefonunu xətdən ayırıb nömrəni biryolluq ləğv etdirmişdi. Buna görə də evə zəng vurmağa ehtiyac yox idi.

Artıq 2 il idi ki, bacım hərbi komissarlıqda işə düzəlmişdi. Və işindən dolayı zərurət yarandığı üçün özünə telefon almalı olmuşdu. Yalnız bundan sonra o, Elşadın telefonuna zəng vurub mənimlə danışmaq imkanı tapmışdı. Beləcə zəngləşir, bir-birimizdən xəbər tuturduq.

Atam bu illər ərzində hələ də məni dindirib-danışdırmırdı. Anam və bacım mənimlə ondan gizlin əlaqə yaradırdılar.

Alt-üst olmuş bir əhvalla qəm-qüssə içində bacıma zəng vurdum. Uzun çağırışdan sonra o, zəngə cavab verdi.

Mən qəhərdən boğula-boğula :

– Bacı… – deyib, ona səsləndim.

– Mələk?! – Bacım heyrəti və həyəcanı bir-birinə qarışmış halda dərhal mənə səsləndi. – Neçə gündür haradasız, ay qız? Bu kimin nömrəsidir? Heç bilirsən Elşada nə qədər zəng vurmuşam? Çağırır, amma cavab vermir.

Bunu duyanda hönkürdüm.

– Mələk!.. Yaxşısan?

Cavab verə bilmədim. Səssiz-sədasız göz yaşı tökürdüm. Bacımın biz sarıdan narahatlığı səsinə də sirayət etmişdi. Həyəcanla deyirdi:

– Orada vəziyyətin dəyişməsi ilə bağlı bizə telefonoqrama gəlmişdi. Evdə bildirmədim, amma narahat idim sizə görə. Sonra xəbərlərdə göstərdilər. Anagil o zaman xəbər tutdular. De görüm yaxşısız, Elşad, uşaq, özün? Dillən, ürəyim partladı!

– Elşad itkin düşüb, Leyla. Bilmirəm sağdır, ya… – Şəhid olub deməyə dilim gəlmədi, sözümün ardını gətirə bilməyib yanıqlı-yanıqlı hönkürdüm. – Bacın bu dəfə həqiqətən