bədbəxt oldu, Leyla! Sənə ehtiyacım var, bacı. Çox pisəm! Kaş yanımda olaydın, kaş sənə sarılaydım. Tab gətirə bilmirəm bu dərdə. Bacarmıram!

– Sən nə danışırsan, ay qız?! İtkin düşüb nədir? Hardasan sən? – Leylanın səsi titrədi.

Özümü toplayıb, gözümün yaşını silə-silə dedim:

– Rayondayam.

– İlahi, özün kömək ol! – Leyla dərindən ah çəkdi. Sonra mənə toxtaqlıq vermək istədi. – Yəqin bir anlaşılmazlıq olub. Əminəm ki, düşündüyümüz kimi olmayacaq. İnşallah, Elşad barədə yaxşı xəbər alarıq. Qorxutma özünü. Həyəcanlanma. Uşağı düşün, özünü ələ al.

Başıma gələn müsibətlərdən xəbərsiz olan bacımın bu sözlərinə məni təkrar ağlamaq tutdu. O isə məni sakitləşdirməyə çalışdı. Ürək-dirək verdi.

Bir qədər sonra mətbəxə keçib Hüseynin yeməyini hazırlamağa başladım. Bu vaxt bir nəfərin mətbəxə keçdiyini gördüm. Salamsız-kəlamsız masanın arxasına keçib oturdu. Zəhmli-zabitəli baxışları canıma qorxu saldı. Bütün diqqəti ilə altdan-altdan məni süzdüyünü gördüm. Üzündəki ifadə, davranışları ilk baxışdan məndə müsbət hisslər oyatmadı. Sıxıla-sıxıla öz işimi görməyə başladım. Nazilə mənə yaxınlaşıb qulağıma pıçıldadı:

– Tanıdın bu kimdir?

– Yooxx. – Mən oğrun baxışlarla yenə həmin adamı süzdüm.

– Zeynaldır də. Elşadın qardaşı. Bir aydır çıxıb həbsxanadan.

Mən heyrətlə Naziləyə baxdım. Deməli, bu mənim qaynım idi. Allahın bir salamını da vermədi, nəinki məni gördüyünə sevinə.

İlahi, Elşadla, İlkinlə bunun arasında dəryalar qədər fərq vardı. Heç elə bil bir atanın, ananın övladları deyildilər.

– Şəklini də görməmişdin?

– Yoox. – Çiyinlərimi çəkdim. Lakin marağımı boğa bilməyib, pıçıldadım. – Bəs o bilir mənim kim olduğumu?

– Niyə bilmir ki. – Nazilə narazılıqla gözlərini süzdürdü. – Qanacağı bura qədərdir. Dindirməsə, dinmə.

Əslində onun mənə zillənən qanlı baxışlarından anlamalıydım bunu. Məni bu evdə istəməyənin biri də artmışdı.

Bu vaxt Nazilənin 13 yaşlı qızı Fidan Hüseyni qucağında mətbəxə gətirdi. Hüseyn birdən-birə düşdüyü yad