d mühitdə hədsiz narahat olmuşdu. Sakit olmurdu. Durmadan ağlayırdı. Nazilə Hüseyni Fidandan alıb, sakitləşmədiyini görəndə mənə verdi.

– Sən sakit elə, mən hazırlayaram. Bizi tanımır deyə dayanmır.

Mən Hüseyni sakit etməyə çalışarkən gözüm bir ara Zeynala sataşdı. O, özünü qəribə aparırdı. Qollarını ovuşdurur, yerində vurnuxurdu. Əsəbiliklə tez-tez saçlarını daraqlayırdı. Üşüyən adamlar təki çənəsi titrəyirdi. Onun bu davranışlarından özümü birtəhər hiss elədim. Açığı, narahat oldum. Nazilə mənim əhvalımı görüb, pıçıldadı:

– Hmm… Gəlib də təbi. Özündə deyil. Yıxdı əmimin evini.

– Necə yəni? Anlamadım.

– İynənin təbi!

Mən gözlərim heyrətdən böyümüş halda Naziləni süzdüm.

– Bəs niyə gəlib gizlənib burda? Allah vurmuş! Elşada gələn bəla buna gələydi də. Əmimin də canı qurtaraydı. – Nazilə təəssüflə əmisi oğlunu süzdü.

Bu vaxt Zeynalın qəzəbli səsinə diksindim:

– Kəs o küçüyün səsini! Baş-qulağım getdi!

Hüseynə belə deməsi qəlbimə necə toxundusa, özü də belə kövrək, belə həssas bir vaxtımızda, məni ağlamaq tutdu. Özümü kimsəsiz, müdafiəsiz hiss elədim.

Nazilə əlimdən tutdu:

– Fikir vermə. Özündə deyil.

Zeynal mənim ağladığımı görəndə daha da çoşdu:

– Azz… Pisniyyət itlər kimi nə ulayırsan qulağımın dibində? Demirəm küçüyünün səsini kəs?! – Bunu deyib hiddətlə ayağa qalxdı. Masanın üstündəki qəndqabını götürdü. – Bu saat bunu geyindirəcəm təpənə! Səsini kəs! Utanmır, hələ bir gözümüzün qabağında da fır-fır fırlanır!

– Zeynal. – Nazilə təəssüflə ona baxdı. – Gəlininizdir e, bu qız sizin. Adam var evdə. Ayıbdır! Qardaşına belə hörmət qoyursan?

– Sən öz işinlə məşğul ol! Mənə ədəb-ərkan öyrətmə! – Zeynal Naziləyə üzünü bozartdı.

Mən Hüseyn qucağımda dərhal mətbəxdən çıxıb otağımıza qayıtdım. Xeyli sakitləşə bilmədim. Gözümün yaşını tökə-tökə Hüseyni yedizdirirdim ki, Nazilə Elnarə ilə birlikdə yanıma gəldi. Hər ikisi məyus ifadə ilə gözlərini üzümə zillədi. Nazilə:

– Sən ona fikir vermə, – dedi. – Nə dediyini heç özü