də bilmir. Ağlı çıxıb başından.

– Nazı düz deyir, Mələk. – Elnarə yanağımı sığalladı. – Ürəyinə salma onun sözlərini, gözəlim. Hamı bilir onun dərdi nədir. Heç kim ona əhəmiyyət vermir, görürsən ki. Özünü hamının gözündən salıb. Ağlama. Bu gözlərinə göz yaşı heç yaraşmır. O da elə bədbəxtdir də.

Baxışlarımı qaldırıb daxilimi saran bir qorxu, izah etməyə çəkindiyim bir narahatlıqla Naziləni süzdüm.

– Qala bilərsən bu gecə mənim yanımda? Qal da, xahiş edirəm.

Elnarə mənim fikrimi təsdiqlədi.

– Haqlıdır qız, qalsan yaxşı olar. İki addımlıq yoldur sizlə bunların arası. Etibar evdədir də. Əminin evidir.

Nazilə razılaşdı. Məni arxayın etdi:

– Baş üstə, sən necə istəyirsən, elə olsun. Uşaqları evə yola salım, atasına tapşırıb, gələcəm. Narahat olma.

Rahat oldum.

(Ardı var)
Müəllif Firuzə