Gəlib çatdıq. Artıq axşam düşmüşdü.

Küçədə darvazanın önündə xeyli maşın dayanmışdı. Ayaq basmağa yer yox idi. Həyətə keçəndə tünlükdən gözlərim qaraldı. Qohum-əqrəba, tanış-biliş, hər kəs – az qala rayonun yarısı burada idi. Evə keçəndə qayınanamı tanımağa çətinlik çəkdim. Üzü cırmaq-cırmaq idi, başını sarımışdı. Ağlamaqdan rəngi pörtmüşdü, gözləri qızarmışdı. Ərini görməsi ilə:

– Əli, hanı Elşad? Hardadır balam? Niyə özünlə gətirmədin? – deyib fəryad etdi. – Balamın başına nə iş gəldi?! Niyə dinib, bir söz demirsən?!

Ağlaşma qopdu. Qayınanamın gözü mənə sataşanda ona elə bil od vurdular. Bir az da alışıb tüstüləndi:

– Yedin oğlumun başını?! Səni görüm heç sağ gəlməyəydin. O güllə sənə dəyəydi, oğluma yox! Səni görüm heç üzün gülməsin!

Məni hönkürtü tutdu. Elnarə ilə Nazilə yanıma gəldilər. Hər ikisi mənə sarılıb ağlaşdılar. Qohumlar yerbəyerdən qayınanama səslənib, onu sakitləşdirməyə çalışsalar da, onun mənə nifrəti o qədər böyükdü ki, yüz il bundan sonra da keçən deyildi. Heç kimi dinləməyib, kin-küdurətlə ərinə səsini ucaltdı:

– Niyə gətirmisən bunu mənim üstümə?! Baxıb odlanım?! Mənə lazımdır bu?! Mən səndən oğlumu istəyirəm, bu həyasızı yox!

Qadınlar ona təkrar irad tutdular:

– Mənsumə, bəsdir! Ayıbdır. Nəvəni götür qucağına. Oğlunun ciyərparasıdır, ona sarıl.

Lakin deyilən sözlərin bir faydası yox idi.

– Oğlumu məndən alan həyasızın dünyaya gətirdiyi uşaq da mənə lazım deyil! – Qayınanam səsini bozartdı.

Bu vaxt qayınatam səbrinə hakim ola bilməyib təmkinini pozdu. Hiddətlə arvadına bağırdı:

– Bəsdir! Partlayır ürəyim! Tab gətirə bilmirəm! Qoy yerə bu hikkəni! Biryolluq qəbul elə artıq, balası var! Ailəsidir! Sənin bu düşmənçiliyin, bu danışıqların oğlumu didərgin elədi evindən, elindən-obasından! Əlimdən getdi oğlum! İndi heç meyitini də tapa bilmirəm ki, məzarı ilə ovundurum özümü! Bir balaca toxtaqlıq tapam! Bəsdir də! İçərimə vurub susmaqdan parça-parçadır ürəyim! Bəs eləmir sənə? Bəs eləmir?! Daha nə