gedim gecənin bu vaxtı? – Talan olmuş bir halda ağlamağa başladım. Zeynalın əlinə-ayağına düşdüm. – Rəhmin gəlsin bizə! Gedəsi yerim yoxdur! Uşaqla hara gedim axı? Körpədir, ona yazığın gəlsin!

Zeynal dilini-dodağını gəmirib məni vurmamaq üçün özünü zorla saxladı:

– Azz… mən bilmirəm hara gedəsən! Hardan gəlmisənsə, ora! Atanın xarabasına! Çıx bu evdən!

Bunu deyib, hirslə qolumdan yapışdı. Və məni uşağı götürməyə məcbur etdi. Çarəsiz bir şəkildə dediyinə əməl etməli oldum. Qolumu buraxmadan otaqdan çıxardı. Bəlkə insafa gələr deyə yalvarmağa başladım. Amma kar etmədi. Bu anlar bu evdə məni müdafiə edəcək nə İlkin vardı, nə atası. Meydan Zeynala qalmışdı. Onun da bu bir ayda qulaqlarını mənim əleyhimə o ki var doldurduqları üçün məni görməyə gözü yox idi.

Elşada qızını almaq istədikləri xalası da burada idi. Bacısına görə qalmışdı. Zeynalın mənə nə etdiyini, mənim yalvarışlarımı duyurdu, amma çıxıb mane olmurdu. Çünki bu günü onlar çox gözləmişdilər.

Mən onun bir ara qapını bir balaca aralayıb bizi dinlədiyini, divara düşən kölgəsini görmüşdüm.

Zeynal məni həyətə çıxardı. Darvazaya tərəf apardı. Qapını açanda gözümün yaşını leysan kimi tökə-tökə təkrar yalvardım:

– İcazə ver həyətdə gözləyim. Səhər açılsın, söz verirəm, çıxıb gedəcəm!

– Çıx! – deyə məni küçəyə itələmək istədi. – Nağıl danışma mənə!

Mən sarsılmış halda Zeynalı süzür, yerimdən tərpənmirdim. Dözməyib dilləndim:

– Sən necə insansan, qardaşın balasını küçəyə atırsan! Ürəyin daşdır? Mən yad qızı ola bilərəm, amma bu sənin doğma qardaşının balasıdır!

– Qardaş evlənib, uşaq əkəndə mənimlə məsləhət eləmişdi? Aparıb harada saxlayır, saxlasın! Söz verməmişdim ona! Cəhənnəm ol burdan! Gözümə görünmə!

Elə bu məqamda Nazilə ilə əri Etibar qapının ağzında göründülər. Onlar Zeynalın səsini duymuş və nə etmək istədiyini anlamışdılar. Hər ikisi mat-məəttəl Zeynalı süzürdü.

Nazilə ilə Etibar əmioğlu-əmiqızı idilər. Bir-birlərini sevib evlənmişdilər. Etibar Əhməd əminin ortancıl