l oğlu idi. Elşadın ata evi ilə onların evi arasında çox az məsafə vardı.

Etibar həyətə keçib gördükləri qarşısında dözməyərək hiddətlə Zeynalın üstünə yeridi:

– Bu nə hərəkətdir edirsən? Çaşmısan?

– Sənə dəxli yoxdur! Öz evimdə səndən icazə alası deyiləm!

– Camaat sənin qapına yığışır, bu nə biabırçılıqdır? Tüpürməzlər adama? Kişilikdəndir bu?!

-Mənə kişilik dərsi keçmə! Götürün bunu da, rədd olun burdan!

Etibar əl atıb Zeynalın yaxasından yapışdı. Bir həmlədə onu özünə sarı çəkdi. Vurmaq istəyəndə Nazilə araya girdi. Ərinə yalvarmağa başladı:

– Etibar! Qurban olum, baş qoşma! Ayıbdır!

– Şərəfsiz! – Etibar həqarətlə əmisi oğlunu süzdü. – Qardaşının ailəsidir e, küçəyə atmaq istədiyin! Gücün köməksiz qadına, körpəyə çatır, ay alçaq?! Bu gəlinin namusu yəni sənə heç maraqlı deyil? Bilmirik sabah nə gözləyir bizi. Olmadı elə, oldu belə! Belə sahib çıxacaqsan?

Bütün bu sözlərin qarşılığında Zeynaldan ağır sözlər eşidən Etibarın sinəsi təlatümlə qalxıb-enir, rəngi boğulmuş bir halda onu vurmamaq üçün özünü zorla saxlayırdı:

– Qurban eləyirəm səni əmimə, bir də Elşada! Əgər qorxduğumuz başımıza gəlibsə, heyif Elşad kimi oğuldan! Heyif!

Sanki bu sözlərin heç biri Zeynala deyilmirdi. O, üzünü çevirib laqeydliklə evə qalxdı. Qapını çırpıb örtü. Qaldıq həyətdə üçümüz və bir də qucağımda yuxuya getmiş – dünyanın çirkinliklərindən, həyatın əsl simasından bixəbər olan Hüseyn.

Etibar hirs onu boğsa da mənim yanımda çox irəli getmək istəmədi.

Məni özləri ilə götürüb evlərinə gətirdilər.

Evə keçdik. Etibar eyvanda dayanıb siqaret çəkirdi. Bir qədər sonra Naziləni eyvana çağırdı.

Ard-arda yaşadıqlarımın üzüntüsü və canımın ağrısı bir-birinə qarışmışdı. Amma heç nə mənə Elşadın yoxluğu qədər dözülməz gəlmirdi.

Düşdüyüm acınacaqlı vəziyyətə baxdıqca bir daha alt-üst olurdum. Çünki artıq sahibsiz qalmağın ilk şilləsini dadmaqda idim.

Etibarın eyvanda Naziləyə dediklərini duyurdum:
belindən gəlməyib! – Hirsli-hirsli danışır, eyni