zamanda Naziləyə irad tuturdu. – Sən görürdün də məsələ nə yerdədir, niyə gəlirdin evə? Gəlməməli idin!

– Mən haradan bilim ki, o, bu qədər irəli gedib belə iş tutar? Lap, tutalım, yanında olsaydım, bacara bilərdim bəyəm onunla? Gördün ki, ağlı başında deyildi.

– Mən gecənin bu aləmi səsimi qaldırmaq istəmədim. Yoxsa alardım onu ayağımın altına, başa düşərdi nə qələt elədiyini! Əmim durdu boğazımda! Ötürdüm getdi! Başa düşə bilmirəm, bir Allah bəndəsi yoxdur o evdə? Hara baxırdılar, niyə biri çıxıb mane olmayıb? Bunların hamısı ağlını itirib? Adamı söyməzlər? Bu nə deməkdir? Dərəbəylikdir?

– Əmidostunun bacısı idi evdə. Vəssalam.

– Bacısı da elə özünün tayıdır! – Etibar Nazilənin sözünü ağzında qoydu. – Bir bezin qırağıdırlar hamısı! Elşadı qınayırdım. Sərt münasibətinə görə danlayırdım onu. İrad tuturdum. Bir dəfə olsun səsini çıxarıb cavab qaytarmırdı mənə. Düşünürdüm günahını, səhvini bilir, buna görə səsini çıxarmır. Amma indi haqq verdim ona. Başa düşdüm nə çəkirmiş! Yaşaya bilmirdi də belə insanlarla bir damın altında. Necə yaşamaq olar axı. Bu ana-balanın insanlıqdan qətiyyən xəbərləri yoxdur!

Həmin gecə Nazilə məni otağına yerləşdirib, özü də bizimlə qaldı.

Hamı şirin yuxuda idi. Mən isə gözlərimi gecə lampasının alatoran işığına zilləyib Elşadı düşünür, göz yaşı tökürdüm.

Naziləni də yuxu tutmamışdı. Halımı başa düşür, arabir mənə səslənirdi:

– Mələk, yatmısan?

– Yata bilmirəm.

– Çalış bir az yatasan, bacı qurban. Başın ağrıyar sonra. Səhər açılsın, xeyirliyə açılsın. İnşallah, bir şad xəbər alarıq. Allah möcüzə göstərər. Dua elə, bir az mürgülə, sakitləş.

Nazilənin bu sözlərinin əvəzində mən gözümü gecə lampasından çəkmədən:

– Mən rahat yataqda uzanmışam, o, yarasının qanı süzülə-süzülə torpağın üstündə, heç bilmirəm haradadır. Necə üzü pis adamam, hələ yaşayıram! – dedim.

Nazilə kövrəldi:

– Belə sözlər demə.

– Bacı, Etibara de ki, səhər açılan kimi məni atamgilə aparsın.

– Niyə gedirsən ki? Getmə.

Mən