n bir anlıq sükutdan sonra məqsədimi açıqladım. Tamam açıq şəkildə dedim:

– Gedirəm halallıq alım atamdan! Hüseyni anama tapşırım, ona əmanət edim. Bilmək olmaz sabah başıma nə gələcək. Bilmirəm Elşad insaflı olub özü gələcək, yoxsa çiyinlərdə gələcək. Əgər o, sağ qayıtmasa, mən də onunla birlikdə məzara girəcəm!

– Bəsdir dəli-dəli danışdın. Bu nə sözlərdir? – Nazilə qalxıb yerində oturdu. Heyrətlə məni süzdü.

– Mən ciddiyəm. Zarafat eləmirəm. Sənə deyirəm, sən də mənim bu istəyimi atasıgilə çatdırarsan. – Bizi bir yerdə dəfn eləsinlər. Söz ver ki, bu sözümü onlara çatdıracaqsan.

– Mələk… – Nazilə yanıma gəldi.

Susmadım. Sözümə davam elədim:

– Bilirəm, anası buna şiddətlə qarşı çıxacaq. Məni görməyə gözü yoxdur. Bizim bir yerdə olmağımızı heç vaxt qəbul edə bilməyib. Amma yeri gəlsə, diz çöküb qarşısında yalvararam ona. Heç olmasa Elşadın ölüsünü mənə çox görməsin! Heç olmasa məzarda ayırmasın bizi.

Naziləni ağlamaq tutdu. Rəngi ağarmış halda məni qucaqlayıb, başımı sinəsinə sıxdı:

– Belə sözlər deyib ürəyimi üzmə. Ağıllı ol. Sən mənim dəli-dolu qardaşımın mələyisən. Bu gözəl gözlərin bir də, inşallah, göz yaşı görməyəcək. İnşallah, Elşad sağ-salamat qayıdacaq. Birlikdə o qədər xoş günlər görəcəksiniz ki. Belə fikirləri at başından.

Hıçqırıqlar içində ağlaya-ağlaya mənə sonsuz əzab hissi yaşadan etirafımı etdim:

– Mən Elşada çox zülm eləmişəm bu həyatda. Ona ancaq əzab vermişəm. Bunu özümə bağışlaya bilmirəm. Yanıb-yaxılıram.

– Olub-keçib daha.

– Bilirəm, buna görə Allah mənə bu əzabları yaşadır. Üzümü güldürmür. Təəssüf ki, bunu sonradan anladım. Mən onsuz yaşaya bilmərəm! Yanında olsam da mənim ucbatımdan həmişə tək hiss edib özünü. Heç olmasa məzarda tək qalmasın.

– Bəsdir! Bir də bu sözləri eşitməyim səndən. Ağlını başına yığ. Bilirsən sənin vəziyyətində olan, səninlə eyni taleyi yaşayan bu dəqiqə nə qədər qadın var? Hər kəs özünə qəsd eləsə, onda bu həyat necə davam edər? Bilirəm, çətindir. Dözmək olmur. Səni anlayıram.