Hətta bir anlıq özümü sənin yerinə qoyuram. Mən olsam nə edərdim, necə tablanardım deyə özümə sual verirəm. Amma bir insanın qapısını bədbəxtlik, qəm-qüssə döyəndə o, mütləq kiməsə tutunub yaşamağa, ayaq üstə dayanmağa çalışmalıdır. Kiməsə görə yaşamalıdır. Unutmaq mümkün deyil, amma aldığın yara bir gün mütləq qaysaq bağlayır. İntihar Allahın bağışlamadığı günahlardan biridir. Sənə bu canı Allah veribsə, məsləhət bildiyi gün yalnız o alar. Elşadı canından çox sevsən də sənin bu cana qəsd etməyə ixtiyarın yoxdur. Özünü günaha batırma. Körpəni düşün. Yəni heç onu gözünün önünə gətirmirsən?! Hüseynə yazığın gəlmir sənin? Necə ürəyin gələr ki, onu anasız qoyasan bu həyatda? Buna haqqın yoxdur!

Gözümün yaşı leysana döndü, qəhər boğazıma tıxanıb məni boğdu, dillənməyə gücüm qalmadı.

(Ardı var)
Müəllif Firuzə