(FİNALA 10 BOLUM QALDI DOSTLAR SEBR EDIN BIRAZ...)


O gecə qayınanamın halı yenə pis idi. Həkim çağırdılar. İynə vurulduqdan sonra özündə olmadı.

Hamı dağılışıb ev boşalandan sonra mən də yatağıma uzandım. Qorxudan otağın qapısını içəridən bağlamışdım. Hüseynin yanına uzanıb, ona baxa-baxa saçlarını sığallayırdım.

Nazilə hələ gəlib çıxmamışdı.

Bu vaxt qapı kobud bir şəkildə döyüldü. Diksinib yerimdən qalxdım.

– Aç qapını.

Zeynal idi. Onun səsini duyanda məni titrəmə tutdu. Qorxa-qorxa qapıya yaxınlaşdım. Özümü toplayıb soruşdum:

– Nə olub?

– Aç qapını deyirəm!

Mənim tərəddüd etdiyimi görəndə Zeynal qapının arxasından səsini göyərtdi:

– Mənim səsimi qaldırma gecənin bu aləmi! İçəri girsəm sümüklərini qıracam, küçük!

Məcburən açarı burub qapını açdım. Zeynalın gözləri qıpqırmızı idi. Xumarlanıb süzülürdü. Rəngi də boğulmuşdu. Əvvəl elə zənn etdim içkilidir, amma sonra başa düşdüm ki, narkotik qəbul edib.

Məni görən kimi sərt tonda:

– Nə keçib oturmusan yuxarı başda?! – dedi. – Kim verib sənə bu ixtiyarı?!

Qorxa-qorxa üzünə baxdım. Dillənməyə halım olmadı.

– Çantanı ver bura görüm!

– Necə? Başa düşmədim. – Çaşqınlıq içində soruşdum.

O, mənə cavab verməyi lazım bilmədi. İrəli yeriyib özünə xas bir cürətlə asılqandan asılmış əl çantamı götürdü. Ağzını açıb içərisini qurdalamağa başladı. Və istədiyini tapıb:

– Bunları sənə atamgil alıb! Atanın xarabasından gətirməmisən! – dedi və öz əməlinə bəraət qazandıraraq, özünü haqlı sayaraq qızıl dəstini şalvarının cibinə basdı. Çantamı üstümə tulladı. – Mən sənə nə Elşad deyiləm, nə İlkin, nə də atam Əli!

Donmuş vəziyyətdə eləcə ona baxırdım. Deməyə söz tapmırdım. Zeynal isə təkcə bununla kifayətlənmədi. Ağlıma belə gətirmədiyim bir qəddarlıqla tələb etdi:

– İndi isə götür uşağını da, rədd ol bu evdən! Səni burda görmək istəmirəm!

Heyrət içində onu süzdüyümü görüb, özündən çıxdı:

– Nə gözünü döyürsən, axmağın balası! Çatmır dediyim söz sənə? Rədd ol!

– Hara