Tural gələn mesaj səsinə oyandı.

Yeni sifariş gəldi. Avtomatik saata baxdı: 17:42.

Yenə tıxacda qalacaq. Bu saatlarda olan işi heç sevmirdi. 4-5 manatlıq bir işə görə uzun vaxtı boş keçirməyi sevmirdi.

Artıq avtomobildə yatmağa öyrəşmişdi və heç nəyə reaksiya vermirdi – nə tıxacda duran və səs salan nəqliyyat vasitələrinin, nə şəhərin gurultusu: onu oyadan ancaq yeni müştərinin olması haqda siqnal mesajı idi.

Hər yeni sifariş mesajlarını eşidəndə Turalın içində mübarizə başlayırdı: sifariş pul qazanmaq deməkdir, amma eyni anda o hər dəfə yeni müştəri görəndə narahat olurdu. Zarafat deyil – 6 il bankda işlədikdən sonra öz əhatəsini genişləndirməklə yanaşı,o həm də müəyyən mənada eqoya da malik idi. Hər gün işə – səliqəli bank binasına kostyum qalstukla gələn, müştərilər tərəfindən ciddi iş görən bir insan kimi qəbul edilən şəxs olmuşdu.

3 ildir taksi sürdüyünə baxmayaraq, o hələ də bu işdən utanır və ətrafından bunu gizlədirdi. “Harada işləyirsən?” sualına isə “Bir dostumun firması var, orada fırlanıram” – deyə cavab verirdi.

Ancaq evdəkilər bilirdilər ki, Tural hər gün səhər evdən taksi sürməyə çıxır.

Son 1 ildə nömrəsini tanımadığı bir neçə tanışı avtomobilə oturanda onu tanımışdı. Hər iki tərəf də təəccübünü gizlədə bilmirdi, o ilkin anlarda – “Tural sənsən?!!!” sualı qarşısında donub qalırdı. “Vaxtım olanda çıxıram benzin pulu üçün elə-belə gəzintiyə” desə də, üzündəki pərt ifadə hər şeyi göstərirdi.

Sifarişin olduğu və getmək istədiyi ünvanlara baxdı – Nərimanov metrosundan Sahil metrosuna. Dərhal istəyirdilər taksini. Avtomobili işə saldı və soyuqdan donan boynunu sağa-sola çevirdikdən sonra verilən ünvana getdi. Telefonuna zəng gəldi və gənc bir xanım “Salam, taksi sifariş etmişdim. Siz uzaqdasınız?” soruşdu.

“Yox xanım”- deyə cavab verdi Tural. “Artıq burdayam. Siz hansı binadasınız?”

Ətrafdakı yaşayış binalarına baxırdı ki, bina nömrəsini tapsın.

“Mən bankdayam. Zəhmət