olmasa bankın önünə gəlin” – dedi səs.

“Kefdədir. Bu boyda devalvasiyadan, ixtisarlardan sonra hələ də bankda işləyir” – deyə ilk fikir ağlına gəldi.

Avtomobili bankın önünə sürdü və durdu. Düz 18:02-də bankdan işçilər çıxmağa başladılar.

Kimin taksini sifariş edən müştəri olduğunu bilmirdi. Bu anda hər kəsdən ayrılan orta boylu bir xanım Turalın avtomobilinə baxdı və yaxınlaşaraq, arxa oturacağa oturdu.

“Salam. Sifarişi mən etmişdim. Gedək” – deyən xanım arxaya yaslandı və əlindəki paketlərini yanına qoydu.

“Maraqlıdır, görəsən bankda hansı şöbədə işləyir? Marketinq? Müştəri xidmətləri?” – deyə düşündü və “o qədər orda işlədim, bir dəfə belə maraqlanmadım ki, bu şöbələr nə edirlər”.

Bu mövzularda özündən çox narazı idi.

Bankda 2009-cu ildə işləməyə başlamışdı. Universiteti bitirdikdən 2 ay sonra iş tapmışdı. CV göndərdi, görüşə getdi və işə alındı.

O dövrdə Azərbaycanda banklarda iş tapmaq rahat idi – iqtisad fakultəsi məzunu olmaq, xarici görünüşə diqqət etmək, normal danışıq bacarığının olması bəs edirdi. Əlbəttə ki, bütün bunları bir zəng də əvəz edə bilərdi, amma Turalın zəng edəcək day-dayısı yox idi. Universiteti yeni bitirən və əskərlikdən geri dönən 22 yaşlı bir gəncin bankda işə başlaması əla bir fürsət idi.

Qısa daxili təlimdən sonra təcrübəli bir kredit mütəxəssinin yanında bir həftəlik praktikadan və formal imtahandan sonra Tural işə başladı.

İş çox rahat idi – kredit üçün müraciət edən insanlara məlumat vermək, sənədləri toplamaq, hesabatları hazırlamaq. 09:00-18:00 arası iş saatları. Nahar 13:00-14:00. Həftədə 5 iş günü. Maaş 700 manat. Bankın tətil günləri dövlət rəsmi bayramları ilə eyni günlərdə idi. İllik tədbirlər çox gözəl və rəngli keçirdi.

Tural onunla universitetdə oxuyan və bankda işləməyən sinif yoldaşlarının karyeralarına və işlərinə baxanda çox təəccüblənirdi: “Bir insan necə həftədə 5 deyil, 6 gün işləyər? İllik tədbirlər yoxdur, məzuniyyətlər