r də çox qısa. Nahar da verilmir.”

Bir il bankda işlədikdən sonra kreditlə avtomobil almaq istədi və rahatca aldı. Yeni və böyük bir “Cip”. Minimum ilkin ödənişlə. Maaşının böyük hissəsi kreditə xərclənsə də, Tural rahat idi – 5 ilə krediti bitirərəm və avtomobil mənim olacaq.

2010, 2011, 2012. Eyni işlər edirdi, ətrafında eyni adamlarla ünsiyyətdə olurdu.

2012-ci ildə Turalın vəzifəsi yüksəldi – böyük bir filialda kredit mütəxəssislərinin rəhbəri təyin edilmişdi.

Maaşı artmışdı və 1100 manat olmuşdu. Bonuslarla birlikdə artıq 1500 alırdı.

25 yaşlı bir insan üçün kifayət qədər uğurlu sayılırdı – avtomobili var, yüksək maaş, stabil iş, az-çox bir vəzifə… Artıq evlənmə zamanı da gəlmişdi. Ailə qurdu.

2014-cü ilin sonunda hər şey başladı. Lənət olsun. O dönəmdə – “Cip” sürən, yüksək maaş alan bir insanın ağlına belə gəlməzdi ki, ilin sonunda hər şey anidən dəyişəcək.

İlk devalvasiya hər şeyi dəyişdi. Bir anda. Fərqli banklarda işləyən tanışları işdən çıxarılmağa başladı.

İxtisar…. Bu sözü hələ də eşidəndə içində gərginlik hiss edirdi.

Bu söz bir gün onun işlədiyi banka da gəldi çatdı. Kredit verən departamentdə ixtisarla bərabər borcların geri alınması şöbəsinin işçiləri artırıldı və onlar güclənmiş rejimdə işə başladılar.

Avtomobil krediti bitməmişdi. Evdə təmirə başlamışdı. Evləndikdə aldığı məişət əşyalarının kreditləri də üstündə idi. Bu da azmış kimi – bütün kredirlər dollara bağlanmışdı.

Və o gün gəldi. İxtisar.

Elan edildiy gün hələ də yadındadır. HR-ın otağına dəvət edilmişdi:

“Bankın vəziyyətini bilirsiniz. Sizin, Tural bəy, böyük zəhmətiniz var bankın tarixində və işlərində. Təəssüf ki, bəzən özümüz də bəyənməsək, müəyyən qərarları almaq məcburiyyətindəyik.”

Artıq anlamışdı. Bundan sonra deyilənlər əhəmiyyətli deyildi.

“Burda saxlayın zəhmət olmasa” – deyə müştəri xanım müraciət etdi. Tural 2019-cu ilə geri döndü. Reallığa. Xanım 4