manat ödəniş edəcəkdi. 5 manat uzatdı və “üstü qalsın, çox sağ olun” – dedi.

Bir manat əlavə… “Sağ olun, xanım” – söyləyərək, öz-özünə “Burdan çıxmaq üçün də 1 saat vaxtım gedəcək” – dedi.

Kefi pozulmuşdu. Hər gün bankdakı işi yadına düşürdü və özünü danlayırdı.

Sahil metrosundan bulvar tərəfə, Park Bulvara yaxın bir yerə getməyə qərar verdi. Axşam əyləncədən çıxanlar taksi çağıra bilər. Olmasa, Megafun tərəfə gedəcək və orda yaxında bir yerdə gözləyəcək.

“Mənim evimi yıxan “1000 bərəkət” sözü oldu. Rahatladım. Mənə elə gəldi ki, həmişə belə olacaq. Ayda 1500 manat maaş alırdım və bir qəpik də kənara pul qoymurdum.”

İşdən ayrılanda mənə 3 aylıq maaşımı kompensasiya olaraq ödədilər.

İşdən ayrılanda özümü dalğalı və qasırğalı bir okeanda gəmidən dənizə atılan bir insan kimi hiss edirdim – gəmi məndən uzaqlaşdıqca panika, qorxu, narahatlıq hissi artırdı.

İlk işləmədiyim gün oyananda içimdə qəribə bir boşluq vardı. Nə edim? Hara gedim? Xanımı da onun bu saatlarda evdə olmasına alışmamışdı.

İlk iki ay ərzində mənəvi və psixoloji vəziyyətində yüksəlmə və düşmələr olurdu. Bildiyi bütün banklara CV göndərmişdi və tanıdığı bütün bank rəhbərlərinə zənglər etmişdi, amma hər yerdə vəziyyət eyni idi – ixtisarlar vardı, işlər zəifləmişdi və yaxın bir ildə banklarda böyümə planları yox idi.

Kompensasiya bir ay yarım ərzində “əridi”. Son 20 gündə artıq marketdə nə isə alarkən qiymətlərə diqqət edirdi. İşləyəndə qiymətlərə baxmazdı – ürəyi istəyənləri alırdı. Digər tərəfdən, kredit onu sıxmağa başlamışdı və özünə “mənə cip lazım idi?” sualını artıq verirdi.

Tərslikdən uşaq da xəstələndi, amma artıq sığortası yox idi. Yenə də özəl xəstəxanaya getdilər – həkim qəbulu 50 manat, dərmanlar da böyük bir siyahı, 60 manatlıq yazıldı. Hər şey nə qədər bahaymış… Bu da azmış kimi, avtomobilin motorunda səs çıxmağa başladı.

Artıq işıq pulu, qaz pulu, evin istilik pulu, avtomobilin yağının dəyişməsi,