, uşağın pampersi kimi öncələri diqqət etmədiyi kiçik xərclər onu narahat etməyə başlamışdı.

Artıq üzünü də qırxmırdı səhərlər. Kefi heç yox idi. İş də axtarmırdı – olmayacağına da əmin idi. Evdə bir həftəlik yaşayış üçün pul qalanda panika başladı.

Nə isə etmək lazımdır. Çevrəsində özü kimi keçmiş bir neçə bank əməkdaşının artıq taksi kimi xidmət etdiyini eşitmişdi. İlk başlarda “mümkün deyil” tərzində verdiyi reaksiya bu gün artıq “hələlik başqa çarəm yoxdur” düşüncəsinə dəyişmişdir.

Bir gün səhər qərarlı oyandı. Ailə başçısıdır. Dikbaş və çox seçici davranmaq kimi bir haqqı yox idi. Bu gün axşam artıq taksi sürücüsü kimi şəhərə çıxmalı idi. Avtomobili də var. Bir neçə taksi xidməti göstərən şirkətlə əlaqə saxladı, proqramları yüklədi, depozitləri ödədi və başladı.

Bir dəfə radioda bir iş adamının müsahibəsini dinləyirdi. Adı yadında qalmayan insan dedi ki, bu gün Azərbaycanda təcrübə qədər aldadıcı bir söz yoxdur, çünki bir insan bir iş yerində 5 il işləyir, eyni işləri edir və bu müddətdən sonra özünü təcrübəli insan sayır. Amma təcrübə başqa məsələdir – daim inkişaf etdirilən, yeni biliklərlə gücləndirilən və insanı çox irəli və yüksəyə aparan məqamdır.

O gündən etibarən “niyə işsiz qaldım?” sualının cavabını daha dərindən və özündə axtarmağa başladı.

Onunla universitetdə oxuyan tələbə dostları ilə görüşəndə onların aktiv və sürətlə inkişaf etdiklərini görürdü. Bəzilərinin danışıq tərzi və düşüncə formaları belə dəyişmişdi. “Görəsən, bu adamlar necə dəyişiblər?” – deyə düşündü və növbəti həftə bir tələbə yoldaşını axşam görüşə, çay içməyə dəvət etdi.

Rasim onun tələbə yoldaşı idi. Universitetdə səssiz, sakit bir oğlan idi. Bütün tələbə yoldaşları arasında ən yaxşı karyera edən o olmuşdu – böyük ticarət firmasında satış müdiri idi. Amma Tural əmin idi ki, onun arxasında heç kim yoxdur. Rasim haqda “Əşşi, krışası var da, ona görə vəzifəyə oturdu”, – deyə fikir bildirə bilmirdi. Buna əlavə olaraq, o həm də