, necə geyindiyini, necə işlədiyini və bunun kimi çox mühüm məqamların canlı şahidi olurdum.

Həftədə bir dəfə ona suallar verirdim – Novruz müəllim, bu və ya digər qərarları niyə belə verdin? O da səbirlə mənə bir-bir əsaslarını başa salırdı. Bir müddət sonra bu bizim aramızda vərdiş olmuşdu – böyük bir peşəkarın düşüncələri mənə köçürülmüşdü sanki.

Rahatlığım o anda yox idi – amma mükəmməl inkişafım vardı.

Özünə sual ver, Tural – gələcəyin üçün rahatlığını pozdunmu heç?

Dördüncü məqam – özümə yatırım edirdim. Diqqət etdim ki, şirkət insanların inkişafına yatırım edir, amma öz məqsədləri üçün. Lakin mənim öz məqsədlərim vardı və buna görə də mən öz gələcəyim üçün özüm vəsait ayırmağa başladım. Öz hesabıma təlimlərə, seminarlara gedirdim, tədbirlərdə iştirak edirdim, kitablar alırdım və öz şəxsi kitabxanamı qurdum.

Özünə sual ver, Tural – özünə yatırım edirdinmi?

Hər şey əslində bu sualların cavablarındadır. Geri qalan hər şey bəhanədir.

Tural Rasimi dinləyərkən onun hər sözü sanki bir printerlə beyninə qalın hərflərlə çap edilirdi.
Görüşdən sonra Tural sifariş qəbul etmədi artıq – avtomobili ilə dəniz kənarına, bulvara getdi və kioskda kofe aldı, orada oturacaqlardan birində oturdu.

4 sual. Heç birinin də cavabı məndə yoxdur. Mən heç bu sualları indiyə qədər düşünməmişəm belə.

Həyat, özümüzə verdiyimiz sualların cavablarındadır. əsas məsələ, doğru sualları qoymaqdır.
Məqsədlərim? Olmayıb. Nəinki olmayıb, heç düşünməmişəm belə. Mənə elə gəlirdi ki, hər şey həyatda şansa, bəxtə bağlıdır.

Peşəkar inkişaf? Heç nə etməmişəm. 5 il bankda işlədim, bir kitab belə oxumadım. Bankda təşkil edilən təlimlərə işdən kənarda zaman keçirmə imkanı kimi baxdım və heç qeydlər belə etmirdim. Bankda olan digər heç bir şöbələrin işləri ilə maraqlanmadım belə.

Rahatlıq axtarırdım. Rasim danışanda yadıma düşdü – bankda işlədiyim 2-ci ilimdə mənə bankın korporativ satış şöbəsində iş təklif