etdilər. Qəbul etmədim ki, aktiv işdir və daim kənarda görüşlərə getmək lazımdır. Müdiri də deyirdilər ki, çox tələbkardır.
Və dördüncü sualın cavabı – peşə adamı olmaq… Mən heç özümə peşə seçmədim ki, peşə adamı olmaq məsələsi də olsun.

Bu gün artıq 3 ildir ki, taksi sürücüsü kimi işləyirdi. Maddi vəziyyəti bərpa etmişdi. İndi daha sadə, daha hesablı həyatı vardı. Ancaq hər gün özünə eyni sualı verirdi – niyə axı işsiz qaldım? Sualın eyni olmasına baxmayaraq, zaman keçdikcə cavabları daha dərindən fikirləşirdi.

İlk 6 ay ərzində sualın cavabı olaraq ölkəni, mühiti, bankları, rəhbərlərini günahlandırırdı – doğru sistem qurulmayıb, mənə qarşı ədalətsiz idilər, məni düşünmədilər, imkan vermədilər, şanslar təmin edilmədi.

Zaman keçdikcə isə bu suala verdiyi cavab dəyişməyə başlamışdı.

32 yaşım var.

4 il univesitetdə oxudum – hər şeyi unutmuşam. 4 ilim boşa keçib.

5 il banka işləmişəm. Heç bir faydası olmayan bir təcrübə. 5 ilim boşa keçib.

5 ildir taksidə işləyirəm. Gündəlik qazanc xaricində nə əldə etdim?

Heç nə.

“Səhv məndə idi” – deməyə başladı özünə. “Çox rahat idim. Belə davam edəcəyini düşündüm. Rahat olmuşdum – və o rahatladığım andan etibarən problemlərim başladı əslində. Bəli. Rahatlıq əslində aldadıcıdır. İnsanı sakitləşdirir, sanki isti və sakit mağara içinə salır. İllərlə o mağara içində oturursan və ətrafda baş verən hadisələr, gedişat, dəyişikliklə haqda heç məlumatın olmur. Bir gün o mağaradan çıxarılanda isə insan qalır aciz.”

“Digər səhvim isə işlədiyim banka tam güvənmək oldu. Kimsə mənə işimi soruşanda mən ona “filan bankda” işləyirəm deyirdim. Mən bank adamı olmuşdum – peşə adamı deyildim. Bank isə mənə bağlı deyildi. Peşəm də əslində, çox etibar ediləcək bir peşə deyildi – illərlə pul aldım və pul verdim. Gələcəyimi, növbəti 5 il, 10 ilimi düşünmədim. Özümə sual belə vermədim ki, mən 10 il sonra kiməm?”

Bulvarda önündə velosiped sürənlər,