Görəsən dünyada azərbaycanlılar qədər işləyən, çalışan, pul dalınca ora-bura qaçan ikinci bir xalq var? Səməd Vurğun demişkən
"günəşin altında suyun içində,
yağışda yağmurda suda biçində,
dərisi çatlayan gönü qaralan,
torpağın bağrını təpiklə yaran"

Amma di gəl ki, necə deyərlər ortada heç nə yoxdur. Qazanılan pullar heç bilmirsən hara uçur, amma dəqiq istirahətə getmir. Bizdə istirahət anlayışı belə qəribədir. Sanki özümüzə pul ayırmağa pulu çölə atmaq kimi baxarıq. Hansısa restorana gedib biraz çox hesab ödəyəndən sonra kiminsə içində belə bir duyğu formalaşır ki, o pula 5 kq ət alsaydım bir ay yeyərdim.

Siz heç hansısa bir sivil ölkədə bir dağlıq rayona istirahətə gedib, manqal, kömür, quzu aparan adam görmüsüz? Məncə görməmisiz. Çünki bizim üçün istirahət gedəcəyimiz yerdə yenə işləməkdir.
Çatan kimi hərə başlayır bir işə. Kartof soyan kim, pomidor doğrayan kim, kabab çəkən kim. 2 saat belə getdi zaman. Sonra oturub süfrədə yeyəndən sonra baxırsan artıq axşam olub. Sən nə dağ gördün, nə göl, nə də meşə. Yığılan zibilləri də bir kuloka yığıb hansısa qaranlıq bir yerdə tullayıb qayıdırsan evə.

Bəs niyə pulumuz qalmır? Ona görə ki, əlimizə biraz pul düşən kimi, maşının ilinin köhnə olduğu, qonşunun daha yaxşı maşın sürdüyü yada düşür. Və yaxud divanın, kuxnadakı mebellərin də sıradan çıxdığı fikiri sanki zühur edir. Kənd yerində isə vəziyyət biraz daha ağır olur. Yayda gün düşməsin deyə hündür hasara alınır üstü şifirlərlə. Xeyli əmək sərf edilir, çoxlu pul xərclənir. Axırda düzdü yayda gün düşmür, həm də külək də gəlmir sən demə. Olur birdənə ayı mağarası. Qaranlıq və havasız.

Bizim həyatda yaşam motivasiyamız da çox maraqlıdır. Uşaq toyu görmək.
Adamlar bütün illərini bunu görmək üçün yaşayır, yenə də çalışır, vuruşur, elə ki övlad toyu gəlir çıxır, adam ortalıqda sanki ruh kimi dolanır. Fikir qalıb nə qədər pul yığılar, restoranın pulunu çıxarmaq, borcları qaytarmaq. Bir qram da olsa toydan ləzzət almaq mümkün deyil. Bu sadəcə bir