Atatürk demişdi ki, ən çətin müharibə cahilliyə qarşı olandır.
Elm və texnologiyada geriyə düşdü deyə zəifləyən və çökən əsrlərin böyük türk imperiyasını görüb bu cümləni demişdi Mustafa Kamal.

Atatürkün ən böyük uğuru deyiləndə hər kəsin ilk ağlına gələn təbii ki İstiqlaliyyət Müharibəsini qazanması və yeni Türkiyə dövlətini yaratması amilidir.
Bununla yanaşı mənə görə digər bir cəhət də çox önəmlidir: Atatürkün elmi-mədəni mühiti formalaşdırması.

Ən örnək kimi isə sadəcə bir misal kifayət edər. Alman elmi 20-ci əsrə daxil olduqda o zamana qədər elmdə əsas dominant olan ingilislərə çatmış, hətta fizika, sənaye mühəndisliyi kimi bir sıra sahələrdə hətta hər kəsi keçmişdi. 1930-cu illərə gəldikdə faşizmin hakimiyyətə gəlməsindən sonra Almaniyada bir çox elm insanları ölkəni tərk etmək istədilər. Bu insanların əksəri universitetlərdə mühazirə deyənlər, müəllimlər idilər. Yaşamağa xarici ölkə seçimində, elmi platformalarını güvənəcəkləri dövlətə aparmaq məsələsində həmin elm insanları Türkiyəyə axın etdilər. Nə qədər alman professor, dosent, müəllimlər Türkiyəyə gəldilər.
Əlbəttə, Atatürkün yaratmış olduğu mühit olmasa belə seçim haqqında düşünməzlərdi.

Bir alman professorunu Türkiyəyə, yəni şərqə gətirə bilmək bir çox müharibədən qalib çıxmaqdan bəlkə də daha önəmli amil idi.
Mənim Atatürkə verdiyim ən əsas önəmlərdən biri də budur. Mənə görə bu amil İstiqlaliyyət Müharibəsində qalib gəlmək qədər önəmli uğur idi.