İnsanoğlunun kəşf etmiş olduğu ən qədim bir sənət vardır: Oğruluq.
Siyasət sənətinin bir sıra istiqamətlərini də formalaşdıran elə oğruluq strategiyaları olmuşdur.

Oğruluq sadəcə cibgirlik demək deyildir.
Oğruluq özü nisbi anlayışdır. Mənfi xarakterli oğruluqlar vardır: Əməyin oğruluğu, torpağın oğruluğu, sərvətlərin oğruluğu və s.

Bir də müsbət xarakterli oğruluqlar vardır: Elmin oğruluğu, texnologiyanın oğruluğu, mədəniyyətin oğruluğu və s.
Burda nəzərdə tutulan kiminsə kəşfini öz adına yazmaq deyildir. Bu haqqı tapdalamaq olar. Zatən elm universaldır. Hər kəs üçündür. Ən ali elmi-mədəni oğruluq yüksək elmlilərdən öyrənib aşağı elmlilərə çatdırmaqdır.

Sivilizasiyalar bu oğruluq prinsipi ilə özlərinə süni təkamül keçmişlər. Elm və inkişaf şərqdən qərbə və ya qərbdən şərqə bu tərz ali oğruluq metodologiyası ilə dövriyyə etmişdir. Mesopotamiya-Misirdən Yunan-Romaya, Orta Şərqdən Qərbi Avropaya, Uzaq Qərbdən Uzaq Şərqə bu ali oğruluq cərəyanı əsdirilmişdir.
Hələ lap qədimlərdən eyni coğrafiya daxilində belə ilk insan tayfa ittifaqları və dövlət birləşmələrindən bu yana bir-birinin yeni əldə etdiklərinə baxıb onu oğurlamaq istəyiblər. Məsələn, mədəniyyət Şumerlərdən Assurlara, Babillərdən Əhəmənilərə keçərək təşəkkül tapmışdır.