Həm sevmək, həm də sevilmək insanın ehtiyacıdır.


Sevgi fitri ehtiyaclardandır. Yəni hər bir insanın insan olduğu üçün sevgiyə ehtiyacı vardır.

Əgər siz acmış uşağınıza yemək verməsəniz, o özü yemək axtaracaq. Bu zaman onun hansı yeməyi seçəcəyi məlum deyil. O, zərərli bir yeməyi də seçə bilər. Əgər insanın sevgiyə olan fitri ehtiyacı düzgün təmin olunmasa, o doğru yoldan sapar. Çünki o, fitri olaraq həm sevmək, həm də sevilmək istəyir. Əgər onun sevgi hissi həqiqi sevgi məcrasında olmasa, bu hiss özünə məcaz rəngi alıb doğru yoldan sapar.

Küçə mühitindəki sevgilərə aludə olmuş insanların çoxu ev mühitində həqiqi sevgilərinə cavab verilməmiş, Allaha qarşı sevgi yaradılmamış bir mühitdə böyüyən insanlardır. Bu səbəbdən də onların sevgi hissi üzdə məhəbbət rəngində olub, əslində, insanı həqiqi sevgidən uzaq salan vasitələrə yönəlir.

Övadların sevgi ehtiyacına cavab vermək o qədər əhəmiyyətlidir ki, ən üstün ibadətlərdən hesab edilir. Gözəlliklər öndəri İmam Sadiq (ə) buyurmuşdur:

“Musa ibn İmran (ə) Allahdan: “İlahi, Sənin üçün ən üstün əməl hansıdır?” – deyə soruşduqda Allah-Təala: “Uşaqları sevmək. Çünki onların zatı Mənim tövhidim üzərindədir”, – deyə buyurub”.