Hər şeydən əvvəl düşüncə olmalıdı. Həyatı yoxsulluqla keçmiş insan bunun səbəbini özü üçün müəyyənləşdirməlidi. “Bravo”dan bir torba ərzaq alıb verməklə adamı bataqlıqdan çıxara bilməyəcəyik. “Qreçka” bir həftəyə qurtaracaq. Amma düşüncə bir ömür lazım olur…
Düşüncə onurğa sütunudu. Yoxdusa, yeriyə bilməyəcəksən, ən yaxşı halda sürünəcəksən…
Qarşına çoxuşaqlı ailə çıxır. Ana, ata bir çətən külfəti göstərib deyir ki, uşaqlarım acından ölür. Ürəyin parçalanır, dost-tanışla yığışıb ailəyə gücün çatan qədər kömək eləyirsən. Sonra başın öz dərdinə qarışır. Üstündən bir il, ilyarım keçir. Ailə yenə səni axtarır. Söhbətin ilk dəqiqəsində məlum olur ki, bir uşaq da dünyaya gətiriblər…
İnsan düşünməlidi, ətrafında baş verənləri saf-çürük eləməlidi. İnsan həqiqəti görməyə çalışmalıdı. İnsan ən azı özünə faydalı olmalıdı. Özünə faydası dəyməyən adamların bir yerə yığışıb vətənə xeyir verə biləcəyini düşünmək də bir ayrı axmaqlıqdı. Yenə düşüncə… Bir daha düşüncə…