Bir münasibət əmək verilərək kamilləşər. Heç bir sevgi göydən düşmür və heç bir sevgi də çox səhvi bağışlamır. Əgər çox bağışladığın münasibət varsa, deməli orada nə sevgi qalıb, nə inam. Amma mövzumuz bu deyil. Mövzumuz lazım olmayan adama sərf edilən boş enerjilərdir. Dibçəyə çinar ağacı əkmək kimi bir nəticə çıxır ortaya. Bir insanın zövqünü formalaşdıra bilərsən. Geyimini dəyişərsən, dinlədiyi mahnıları, yaşadığı yeri, yəni maddi mənada çox şeyini. Lakin xislətini əsla dəyişə bilməzsən. Bir ilan evcilləşə bilməz. Sənə bağlanar, amma bir sabah oyanarsan ki, dolanıb səni boğur. Səni boğmaq üçün yox, xisləti odur deyə edir bunu. Onun təbiəti ilan olmaqdır və sən bir ilandan aslan, dovşan, nə bilim ağlına gələn hər hansı başqa bir canlı yarada bilməzsən. Əgər desən ki, “mən alındıracağam”, yorulmayasan əziz. Sadəcə bir nüansı unutma, sonda şikayətlənmə. Amma ağıllısansa, burax ilan ilana, quş quşa, qurd isə qurda qalsın. Sən isə nəsənsə özünə onu seç.