Uşaqların kiçik olması bir şeyləri anlamadığı mənasına gəlməz. O qədər təmiz bir dərrakəyə sahibdirlər ki, olduqları mühitdə danışılan hər şeyi zehni olaraq beyinlərinə həkk edirlər. Dərrakə inkişafları beləliklə formalaşır. Uşaqların yanında danışdığımız hər kəlmə çox mühüm, zehni yaxşılıqla və faydalı məlumatlarla doldurmaq kimi, pis və faydasız məlumatlarla tamamilə bizlərə bağlıdır. Uşaq deyib keçdiyimiz və vecə almadan danışdığımız hər mövzu uşağımızın beynində yer alır və bu məlumatların normal olduğunu beyin artıq qəbul edir.

Nümunə olaraq, uşağınızın yanında başqa bir insanı pisləyərək danışmağınız, onun beynində “anam başqaları haqqında belə danışırsa, mən də danışa bilərəm” – siqnalı çalır. Ya da ata televiziya izlədiyi zaman söyüş söyürsə, uşaq zehni olaraq “hə deməli, mən də bir şeylər izlədiyim ya da əsəbləşdiyim zaman söyüş söyə bilərəm” – siqnalı alır. Bu səbəblə ya «XEYİR» danışaq, ya da susaq. Övladlarımızın bəyənmədiyimiz əxlaqı uşaqlıqdan bizim verdiyimiz pis siqnalların bir yaranmasıdır.