Nürnberq yaxınlığındakı balaca bir kənddə 10 uşaqlı bir ailə yaşayırdı. Ailəni dolandıra bilmək üçün onların atası gündə 18 saat işləməli olurdu. Carəsiz bir vəziyyətdə olmaqlarına baxmayaraq ailənin ən böyük iki oğul övladı Albrext və Albert tanınmış rəssam olmaq xəyalları ilə yaşayırdılar. Amma dərk edirdilər ki, atalarının onların ikisini də eyni zamanda oxutmağa imkanı yox idi. Şam işığı altında keçirdikləri sonsuz müzakirələrdən sonra qardaşlar püşk atmağa qərar verirlər.
Şərt belə idi: udan kəs təhsil almağa gedəcək, uduzan isə yaxındakı mədəndə işləyərək ona yardım edəcək; 4 ildən sonra yerlərini dəyişəcəklər, yəni uduzan məktəbə gedəcək, və bu dəfə udan onu təmin edəcək.
Albrext Dürer püşkdə qalib gəlir və qərarlaşdıqları kimi o Nürnberqə akademiyada təhsil almağa yollanır, Albert isə mədəndə işləməyə başlayır. Beləliklə, növbəti 4 il ərzində qardaşlardan biri rəsm çəkməklə məşğul oldu, digəri isə mədəndə çalışdı.
Albrextin rəsm əsərləri tezliklə sensasiyaya səbəb oldu. Onun işlərinin öz müəllimlərinin əksəriyyətinin işlərindən daha uğurlu alındığı düşünülürdü.
Təhsilini bitirdiyi zaman Albrecht artıq kifayət miqdarda gəlir əldə edə bilmişdi. 4 il tamam olduqdan sonra o zəfərlə evinə geri dönür.
"-Əziz qardaşım, indi akademiyada təhsil almaq növbəsi sənə gəldi. Sən get təhsil al, mən də sənə dəstək olum", deyə xəyallarının kercəkləşməsinə yardımçı olan Albertə illər boyunca etdiyi fədakarlığa görə minnətdarlığını bildirir.
Amma Albertin arzusu çin olmur. O, əllərini qardaşına uzadaraq "-Yox qardaşım, mən Nürnberqə gədə bilmərəm, artıq çox gecdir. Bax, 4 il ərzində mədəndə çalışmağım əllərimi, hər bir barmağımı necə ağır zədələmişdir". Albrext sevimli qardaşının əllərini ovucları arasına alır və göz yaşlarına qərq olur.
Əsrlər keçməsinə baxmayaraq Albrext Dürerin (21.05.1471 – 06.04.1528) əsərləri dünyanın ən sanballı rəsm qalereyalarında nümayiş etdirilməkdədir. Onun qardaşına həsr etdiyi "Əl" adlandırdığı məşhur əsəri dünyada "Dua edən əllər"