onun xəriflədiyini deyir, doğma anası da gəlinini Sabirdən boşatmaq istəyirdi. Şair Şamaxını tərk etməyə məcbur oldu.

5. Yoldan ötəni saxlayıb Sabirin şeirlərini soruşsanız mütləq “Millət necə tarac olur, olsun”u də deyəcək. Halbuki bu şeir Sabirin deyildi. Bu barədə təkzibedilməz sübutlar var, şeir çap ediləndə Sabir hələ jurnalla əməkdaşlığa başlamamışdı, jurnalın redaktoru Ömər Faiq Sabirin müəllifliyini inkar edir. Mirzə Cəlil məqaləsində şeirin Sabirə məxsus olmadığını yazmışdı. Ancaq şeirin əsl müəllifi Ədəbiyyat muzeyinə bağışladığı “Molla Nəsrəddin” jurnalının komplektlərində gizlənib. Mirzə Cəlil hər yazının altında məqalə müəllifinin adını qələmlə qeyd etmiş, bu şeirin altına isə öz adını yazmışdı.

6. Bakıda heykəl qoyulan ilk ədib Sabir idi. Təqvimlərdə 1922 yazılmışdı. Sabirin ölümündən 10 il sonra... Ancaq açılış tədbirinə Mirzə Cəlil dəvət edilməmişdi. Bu faktı Mirzə Cəlilin giley və ağrı dolu məqaləsindən öyrənirik.

Anası insanı satarsa insan üçün bu dünyada müqəddəs heç nə qalmaz. Ancaq Sabirin ürəyi o qədər təmiz, istedadı o qədər böyük, mənəviyyatı o qədər pak, maarif həsrəti o qədər qüvvətli idi ki, bənzəri heç bir faniyə nəsib olmayan tragediyanın məngənəsində altı illik yaradıcılığı millətin vicdanına öz imzasını atıb gedirdi...

Sabirin şəxsiyyəti və şeriyyatı Azərbaycanı yenidən yaratmışdı...

İsa kimi çarmıxa çəkilən Sabir xalqını xilas etmişdi...

Və xalqın, millətin və dövlətin hər uğurunda Sabirin payı