1. Sabir bu fani dünyada düz 49 il yaşamışdı. Bizə cəmi bir kitab yadigar qoymuşdu. “Hophopnamə” Sabirin ömrünün son altı ilində yazdığı şeirlər vardı. Bəs əvvəlkilər? Sabirin müasiri Seyid Hüseyn yazırdı: “Ələkbər qəzəldə “Seyid Əzimdən, mərsiyədə isə məruz mərsiyə şairlərindən aşağı olduğunu əzab içində hiss edirdi”. O öz dövrünü gözləyə-gözləyə tiyan dibində oturub sabun bişirir və susurdu. Şeir yazmağa 43 yaşında başladı. Növbə xalqın ruhunu sabunlamağa gəlmişdi...

2. Sabirin 43 illik sükutunun sirri çox güman ki, onun Avropa təhsili ala bilməməsində idi. Ərəbcə və farsca savadı kamil idi. Ancaq onun oxuduğu ədəbiyyat müasir dövrün ruhundan çox uzaq düşmüşdü. Əsr bizi dindirirdi, ancaq o susurdu. Sabir rus dilini bilmirdi, dünyada gedən proseslərin mahiyyətini anlamaqdan uzaq idi. Bir neçə il İranda və Aşqabadda yaşamışdı, modern dünya ilə onu çox az şey bağlayırdı. Ancaq vulkan kimi partlayışa hazır olan istedadı kiçik bir boşluq, kiçik bir cığır axtarırdı. “Molla Nəsrəddin” jurnalını əlinə alan kimi Sabir nə yazmaq istədiyini başa düşdü. Və cəmi altı ilə Azərbaycan ədəbiyyatının klassiki səviyyəsinə yüksəldi. Dünya ədəbiyyatı tarixində Sabirin misli yoxdur.

3. Sabir şeirlərini gizli imza ilə yazır və poçtla jurnalın redaksiyasına yox, bir dostunun ünvanına yollayır, həmin dostu da şeiri redaksiyaya çatdırırdı. Ancaq Şamaxıda söz-söhbət səngimirdi. Və bir gün axund minbərdən Sabiri kafir elan etdi: “Ona salam vermək də haramdır”. Sabir Allaha olan inancını heç bir zaman tərk etməyəcəkdi. Şairin dəhşət dolu günləri belə başlayırdı. Sabun bişirmək üçün quyruğu belə ona satmadılar. Hamama belə qoymadılar. Ondan artıq uşağı olan şairi və ailəsini səfalət gözləyirdi. Ancaq bu başlanğıc idi...

4. “Molla Nəsrəddin” jurnalında Şamaxının nüfuzlu din xadimi haqqında karikatura çap edildikdə bunu da Sabirdən bildilər. Qızının əri ona silah çəkdi, Sabir qorxudan özündən gedib, bir neçə gün xəstə yatdı. Anası Sabirə südünü halal etmədiyini deyirdi. Arvadı