ağlaşdılar.

Atam Hüseyni məndən almış, bağrına basmışdı.

1 GÜN KEÇDİ.

Leyla mənim fikrimi dağıtmaq, başımı qatmaq üçün əlindən gələni edirdi ki, az da olsa qəm-qüssəmi unudum.

İşdən yenicə gəlmişdi. Gözlərimi onun üzündəki ifadəyə zilləyib soruşdum:

– Bir xəbər öyrənə bilmədin?

– Bir xəbər olsa deyərəm də. Görmürəm bəyəm xəbər gözləyirsən? – Leyla baxışlarını qaçırıb Hüseyni məndən alaraq qucağına götürdü.

Dillənməyib köks ötürdüm. Ürəyim tamam sıxıldı. Leyla mənim halımı-əhvalımı görüb dedi:

– Gəl gedək bağda bir az gəzək, söhbət edək. Uşaq da təmiz hava alsın. Gör necə gözəl mənzərə var? Ağaclar çiçək açıb, hər tərəf yaşıllaşıb. Nə deyirsən?

Könülsüz-könülsüz bağa tərəf baxdım. Həqiqətən gözəl idi. Amma bunun mənimçün bir mənası yox idi. Səsimin çıxmadığını görən Leyla məndə maraq oyatmaq üçün əlavə etdi:

– Həm də sənə deyiləsi bir sözüm var, anagil eşitməsinlər, rahat danışaq.

– Nə söz?

– Gedək, danışacam. Amma söz ver ki, ana bilməyəcək. – Leyla sirli-sirli gülümsündü. – Yəni hələlik də.

Gözlərinin içi güldüyünə görə hiss etdim ki, könül məsələsidir.

Əslində bunun indi nə zamanı, nə yeri olmadığını Leyla özü də gözəl bilirdi. Sadəcə fikrimi günlərdir məni talan edən nigarançılıqdan, təşvişdən yayındırmaq istəyirdi.

Mənim ona sadiqliyimə şübhə ilə yanaşmasına narazılıq əlaməti olaraq irad tutdum:

– Aramızda olan söhbəti nə vaxt demişəm ki, anaya?

– Bilirəm, mənim bacım söz saxlayandır. – Leyla könlümü almaq üçün üzümdən öpdü.

– Siz gedin, gəlirəm mən də.

Leyla qucağındakı Hüseyni öpüb oxşaya-oxşaya bağa tərəf üz tutdu.

Gün batmağa doğru gedirdi və hava sərinləmişdi deyə Hüseynin jiletini götürmək üçün onlardan ayrılıb evə qalxdım. Dəhlizə keçəndə atamgilin otağından duyduğum səslərə ixtiyarsız olaraq ayaq saxladım. Elşad sarıdan qulağım səsdə idi, hamının ağzını güdürdüm.

Ayaqlarımın ucunda açıq qapıya yaxınlaşıb həyəcan içində dinləməyə başladım. Atam evə yenicə gəlmişdi. Anam onu dilə tutub, nə