ə öyrəndiyini açıb deməsi üçün israr edir, bir yandan da ağlayırdı.

– Nəsə eşitmisən? Niyə bu haldasan? Xəbər çıxıb? Düzünü de, gizlətmə.

Onlar məni həyətdə Leylanın yanında bildikləri üçün rahat şəkildə danışırdılar. Otaqdakı ab-hava, səslərinin ahəngi mənə yaxşı heç nə vəd etmirdi.

Anamın həyəcanla verdiyi suallardan sonra əlim-ayağım boşaldı, ürəyim çırpına-çırpına atamın nə deyəcəyini gözləməyə başladım.

Atam dərindən köks ötürüb handan-hana dilləndi:

– Gizlin qalası daha heç nə yoxdur ki, gizlədəm də. İndən belə istəsək də gizlədə bilmərik. Nə deyim? Nə eşitmək istəyirsən? Yıxıldı evim! Göz görə-görə balam bədbəxt oldu. İndi gəl yaşa bundan sonra görüm necə yaşayırsan, necə tab gətirirsən!

– Belə demə, sən Allah. Allahın rəhmi çoxdur. Razıyam, desinlər yaralıdır, amma balası atasız qalmasın. Balam sahibsiz qalmasın, ey uca Allah, özün möcüzə göstər. Qıyma!

Atam anamın sözünü ağzında qoyub ona çəmkirdi:

– Ay qız, bəsdir nağıl danışdın! Bu vaxta qədər yaralı qalar? Mənim səsimi niyə qaldırırsan? Bunu bir vurun da başınıza! Uşaq deyilsiz. Özümüzü aldatmağın daha yeri yoxdur. Yaralılar hamısı hospitallarda! Şəhid olanlar çoxdan dəfn olunub. Neçə gün keçib, xəbərin var? Meyiti də tapılmırsa, deməli, minaya düşdü, tikə-parça oldu, başqa cür ola bilməz.

Bu söz ürəyimi dağlayıb, cızdağımı çıxardı.

Necə sarsılmışdımsa, necə təlatümlə nəfəs alıb-verirdimsə, deyirdim bu dəqiqə ürəyim köksümdən çıxacaq. Azacıq ümidim vardı, o da atamın bu sözlərindən sonra öldü. Atam sözünə davam edərək:

– İndi əmisi ilə görüşdüm, – dedi. – Camaat orada yas hazırlığı görür, sən burda mənə nağıl danışırsan. Hələ də möcüzə umursan! Bəsdir! Səni and verirəm Allaha, tək burax məni, imkan ver bir az özümə gəlim. Görüm nə edirəm! Başıma haranın daşını salıram! Bundan belə bu qızın, bu uşağın üzünə baxa-baxa necə yaşayacam, heç özüm də bilmirəm. Ac-susuz qalmayacaq, uşaq da böyüyəcək. Hər şey öz yoluna düşəcək, amma mən onlara hər baxanda o dünyanı görüb