qayıdacam! Bu gün öldüyüm gündür mənim, bundan sonra yaşasam nə fayda!

Anam için-için ağlayırdı.

Mən bundan artıq davam gətirə bilmədim. Qapıdan aralandım. Ayaqlarımı dalımca sürüyə-sürüyə eyvana çıxdım. Pilləkənin başında yerə çöküb oturdum.

Gözlərimi bir nöqtəyə zilləyib, donmuş vəziyyətdə eləcə baxırdım. Qulaqlarım uğuldayırdı, başım qaynar qazana dönmüşdü. Hələ dərk edə bilmirdim, həqiqətlə barışmağa gücüm, qüvvəm yox idi.

Necə yəni, mən Elşadsız qaldım? Onu həmişəlik itirdim? Mən onu görmədən, onu yanımda hiss etmədən necə yaşayacam? Necə tab gətirəcəm bu dərdə?

Özümə verdiyim bu sualların məndə cavabı yox idi.

Hüseynin qulaqlarıma dolan şirin gülüşü məni sanki özümə gətirdi. Donum açıldı. Yaşdan pərdələnmiş gözlərimlə bağa tərəf baxdım. Leyla Hüseynin şəklini çəkirdi. Başı qarışmışdı. Elə bu an eyvana çıxan atam gəlib başımın üstə dayandı. Mən baxışlarımı yerə dikib, çalışdım ki, dolmuş gözlərimi görməsin, hönkürtümü içərimə vurdum. O, titrəyən əlini saçlarıma toxundurdu. Sığal çəkib, yanımdan ayrıldı. Yeyin addımlarla pilləkəni enib uzaqlaşdı. Bildim ki, məndən qaçır. Üzümə baxmağa ürək etmədi. Çəkdiyi ah yaralı ürəyimi daha da sızlatdı.

Həmin gecə atamın halı pisləşdi. Onu xəstəxanaya yerləşdirdilər. Özündə deyildi.

Həkim müayinə edib diaqnoz qoydu. Atam başıma gələn müsibətə tab gətirməyib infarkt keçirmişdi. Dərdimin üstünə bir dərd də gəldi. Ağlayıb özümü öldürürdüm. Sakit ola bilmirdim. Huşu özündə olmayan atamın ayaqlarını qucaqlayıb öpə-öpə:

– Məni tək qoyma, ata, qurban olum! Bizə yazığın gəlsin! Mənim ucbatımdan oldu, məni bağışla! – deyib hönkürürdüm.

– Siz mənə mane olursunuz, xanım! – Səsini yüksəldən həkim tibb bacılarından məni palatadan çıxarmalarını tələb etdi.

Göz yaşları içində dəhlizə çıxdım. Anam ağlamaqdan qızarmış gözlərini üzümə dikdi, nəsə dedi, amma anlamadım.

Güclə addım ata-ata dəhlizin sonuna doğru addımlamağa başladım. Bu vaxt tini burulub dəhlizə yol alan və qarşıma çıxan adamı görməyimlə