ə ikinci dəfə sarsıldım.

O da məni görəndə duruxdu. Addımlarını yavaşıdıb yoluna davam etsə də, mənə zillənmiş iztirab dolu baxışları, simasındakı sarsılmış ifadə məni yerimdə silkələdi. Yer-göy başıma fırlandı. Qarşımda dayanan, məni xəstəxana dəhlizində mənən yıxılmış, qəm-qüssədən, kədərdən darmadağın olmuş bir vəziyyətdə, gözü yaşlı görüb alt-üst olan bu adam RÜFƏT idi.

Yatsam yuxuma da girməzdi ki, tale bizi nə vaxtsa belə ağır bir gündə üz-üzə gətirəcək.

Həyat məni yerdən-yerə vurub, o ki var sındırıb, bir vaxtlar sevgisindən dəli olduğum bu oğlanın qarşısına bədbəxt olmuş halda, belə bir vəziyyətdə çıxardığı üçün mən bir daha öldüm sanki. Daha ona tərəf baxmağa tabım çatmadı, qüvvəm tükəndi. Gözlərim yaşdan pərdələnmiş halda baxışlarımı dərhal qaçırıb yoluma davam etməyə çalışdım. Spirt, iynə-dərman qoxuyan ağır ab-havalı bu dəhlizdən çıxıb təmiz hava udmaq istəyirdim. Boğulurdum. Ürəyim partlamaq dərəcəsində idi. Lakin çox uzaqlaşa bilmədim. Birdən gözlərim qaraldı və mən tir-tap yerə sərildim. Bu andan sonra baş verənlər mənə məlum olmasa da özümə gəlib gözlərimi açanda başımın üstə bir vaxtlar tibb kollecində mənimlə, lakin ayrı bir fakültədə oxuyan Gülnarəni gördüm:

– Özünü necə hiss edirsən, Mələk?

Tutqun nəzərlərlə onu süzdüyümü görüb, gülümsədi.

– Tanıdın məni?

– Tanıdım. – Soyuq səslə dedim. – Sizləri unutmaq mümkün deyil.

Bu eyhamımı göydə tutan Gülnarə bununla belə özünü sındırmadı. Başqa söz dedi:

– Kolleci bitirəndən sonra bura işə düzəldim. İllər necə tez gəlib-keçir. Bir az əvvəl anan burda idi. Eşitdim sənin də bir oğlun var, Allah saxlasın.

Dilucu razılıq edib, yerimdən qalxmağa çalışdım.

– Dayan, təzyiqini ölçüm, sonra.

– Ehtiyac yoxdur! Atamı görmək istəyirəm! – deyib onun əlini geri itələdim.

– Atanı reanimasiya şöbəsinə yerləşdiriblər. Həkim onsuz da icazə verməyəcək onu görəsən. Dayan, bir özünə gəl.

– Sən mənə görə narahat olma!

Bunu deyib çarpayıdan enmək istəyəndə palatanın açıq