qapısından dəhlizdə divara söykənib içərini gözətləyən Rüfəti gördüm. Hiddətlə Gülnarəyə baxdım.

– Vallah, mənim bir günahım yoxdur. – O, yazıq-yazıq üzümə baxdı. – O, həmişə bura gəlir, söhbət edir, mənimlə dərdləşir.

Gülnarə Rüfətin yaxın qohumu idi. Rüfət mənə olan sevgisini illər öncə onun vasitəsilə mənə bildirmişdi. Ondan mənə söz göndərir, şirin vədlər verirdi. Elçilərini göndərəcəyini, hətta vaxtını-vədəsini belə mənə çatdırmışdı. Məni sevgisinə, dürüstlüyünə inandırmış, əmin etmişdi. Amma çox keçmədən başqa birinə nişanlanması xəbəri gəlmişdi mənə.

Rüfət bunu gözləyirmiş kimi dəhlizdə dayananların gözünü oğurladıb palataya girdi. Gülnarə bunu görəndə narahat halda onun qarşısına keçib yolunu kəsdi:

– Nə edirsən? Mənə problem yaratma, sən Allah. Qohum-əqrəbası burdadır. Sonra gəlib yaxamdan yapışarlar ki, görüş təşkil eləmisən.

– Qorxma. Cəmi 5 dəqiqə başlarını qat, sözümü deyim, gedirəm.

– Nə mənası var indən belə? Öz başına iş açma!

Nifrətlə onu süzdüyümü görən Rüfət Gülnarəni yola gətirmək üçün baxışları ilə az qala yalvardı. Lakin mənim sərt səsimə duruxdu:

– Çıx bayıra!

Yerindən qımıldanmadan dinməzcə üzümə baxdı. Düzü, onun buna cürət edəcəyini