Sübh tezdən Nazilə eyvana çıxanda məni burada görüb, narazılıqla dedi:

– Yatmamısan, hə?

Dillənmədim. Eyvanda oturub gözümü yola dikmişdim. Elşadı gözləyirdim. Ya ölüsünü, ya dirisini. Amma gözləyirdim.

Bu vaxt Etibarın eyvana çıxdığını görüb, qeyri-ixtiyari özümü yığışdırdım. O, hər ikimizə:

– Sabahınız xeyir! – deyib həyətə enmək istəyəndə arxasınca səsləndim.

– Qardaş, mən atamgilə getmək istəyirəm. Apara bilərsən?

Etibar çevrilib gözucu Naziləni süzdü. Təəccüblə mənə baxdı:

– Gəlinbacı, nə vaxt istəsən, baş üstə, aparım, amma nə oldu ki, getmək istəyirsən? Burada rahat hiss etmədin özünü?

– Yox, elə deyil. Hər şeyə görə çox sağ olun. Nə vaxtdır görmürəm atamgili, görüşmək istədim. Amma gələcəm. Yəqin o vaxta qədər gəlib çıxarlar da Elşadgil, hə?

Buna məni inandırmasını istəyirmiş kimi intizar içində ona baxdım.

Bu dəfə qayınatamla birlikdə qardaşları da getmişdilər.

Etibar yenə gözucu Naziləni süzdü, üzü kədərli bir ifadə aldı. Amma bütün cəhdi ilə bunu mənə bəlli etməməyə çalışaraq ümid etmək, inanmaq istədi:

– İnşallah, sən deyən kimi olar, gəlinbacı. Oldu. Hazır olanda xəbər et, apararam.

1 SAAT SONRA

Əlim titrəyə-titrəyə qapının zəngini çaldım. Qapını üzümə açan atam idi. Baxışlarının zəhmi həmin andaca məni basdı. Qarşısında cücə kimi büzüşüb, titrəməyə başladım. O, dərin baxışlarla xeyli məni süzüb birdən gözləmədiyim sualı verdi:

– Hələ bir xəbər yoxdur? – Elşadı xəbər aldı.

Kövrələrək qarşısında nə vaxt diz çökdüyümü belə bilmədim. Atamın əllərindən yapışıb duz kimi yalamağa başladım:

– Ata, qurban olum! Ayaqlarının altında ölüm, bizi bağışla! Bizə xeyir-dua ver! Sən bizi bağışlasan, sən dua etsən, bilirəm, ondan bir xəbər çıxacaq!

Atam qəhərləndiyini büruzə vermək istəməyib, iradla:

– Keç evə. Uşaq yazıqdır, əzildi, – dedi.

Elə bildim həyata yenidən gəldim. Atamın ayaqlarını qucaqlayıb hönkür-hönkür ağladım. Anamla bacım səsə bayıra çıxdılar. Mənə doğru yüyürdülər. Sarılaraq