Nə dediyimi duymamış kimi çəkinə-çəkinə ehtiyatla salam verdi.

Açıq eyham vurdum:

– Sən mənimlə salamı çoxdan kəsmisən. Nə üzlə, nə cürətlə qarşıma çıxıb məni dindirirsən?

– Bəlkə bir az mülayim olaq? Qarşımızdakı insanı dinləməyi bacaraq. Əlbət mənim də əsaslı səbəblərim vardı.

– Heç bir izaha ehtiyac yoxdur. Çünki artıq bir mənası qalmayıb. Bir də qətiyyən qarşıma çıxma!

Bunu deyib palatadan çıxmaq istəyəndə o, çevik tərpənib qoluyla qapını tutdu, yolumu kəsdi:

– Mən sənə pislik eləmərəm, narahat olma.

– Sən mənə pisliyi 7 il bundan əvvəl eləmisən! Bundan artıq nə edəcəksən? Gözümdən çıxan hər damla yaşda günahkar sənsən!

Sözlərim onu necə tutdusa ixtiyarsız olaraq köks ötürdü. Gülnarə ona getməsini işarə etdi. Amma o, yerindən tərpənmədi. Bir gözü boynumdakı Elşadla mənim adımın baş hərflərinin yazıldığı boyunbağıda:

– Nəyə ehtiyacın olsa, sənə və uşağa dəstək olmağa hazıram, – dedi.

– Bizim sənin dəstəyinə ehtiyacımız yoxdur. Və sənin də bizim qayğımıza qalmaq üçün bir səbəbin yoxdur! Əmim oğlu, qardaşım, qaynım, yaxud bir yaxınım deyilsən. Bizə dəstək olmağa kifayət qədər yaxınlarım var. Sən Elşad ola bilməzssən. Özünü yorma.

– Haqlısan, mən kiminsə sevdiyinə zor gücünə sahiblənmərəm. O isə bunu gözəl bacarır.

Kinayəsi, eyhamlı sözləri məni özümdən çıxardı. Necə odlandımsa artıq kiminsə eşidə biləcəyini də nəzərə almadım. İllərdən bəri yığılıb qalan bütün nifrətimi, acığımı ağır şillə kimi bir-bir üzünə çırpdım:

– Sən hansı sevgidən danışırsan? Sən sevgini çoxdan mala-mülkə dəyişmişdin! İndi gəlib heç nə olmamış kimi gözlərimin içinə baxa-baxa özünə bəraət qazandırıb mənə eşqnamə oxuma! Onun səndən fərqli olaraq sevgisini etiraf etməyə və sahiblənməyə gücü, cəsarəti çatdı. Sözünün üstündə durdu. Fərqi yoxdur nə formada. Əsas odur heç nəyə boyun əymədi. Mübarizə aparmağı bacardı. Sevdiyini yarı yolda buraxmadı. Sənsə hünər edib bir kəlmə sözü belə mənə etiraf etməyə cəsarət tapmadın. Bilirsən, əslində sənə minnətdar