olmalıyam, sənin vəfasızlığın olmasaydı, mən Elşad kimi bir insanı bu həyatda tanımayacaqdım. Buna görə çox sağ ol. Allahın sevdiyi bəndələrindən imişəm, məni sənə qismət etməyib.

– Hardadır ərin indi? – O, əsəbi tonda sözümü kəsdi.

Onun bu cürətkarlığı, verdiyi sual yaramın üstünə duz basdı sanki. Acıqla onu süzüb dedim:

– Ərim topun-tüfəngin qabağında! Erməniyə güllə atır! Sənin kimi kefdə-damaqda deyil!

– Nə bilirsən mən kefdə-damaqdayam? Mənim həyatıma nə dərəcədə bələdsən?

Nifrətlə onu süzüb dillənmədim. Rüfət odlana-odlana sözünə davam elədi:

– Hərənin öz peşəsi, öz işi var. Vaxtilə mən də öhdəmə düşəni etmişəm. Mən də xidmətimi edib, qayıtmışam. Günahkaram ki, ticarətçiyəm? O, hərbini seçib, mən biznesi!

– Bunu bilmək çətin iş deyil! – Mən onun imkanını, yaxşı həyat tərzini nəzərdə tutdum.

– Hər şeyi pul həll eləmir! – deyən Rüfətin acı təbəssüm gəzdi dodaqlarında. – Həyatda elə şeylər var ki, milyonlar xərcləsən belə əldə edə bilməzsən!

– Haqlısan! Kasıbın təmiz sevgisini əliylə kənara itələyib, öz xoşbəxtliyini imkanlının var-dövlətində görən oğlanlar üçün həqiqətən də belədir!

Bu sözlərim bir xəncər kimi Rüfətin qəlbinə saplandı. O an onun üzündəki ifadəni təsvir etmək mümkün deyil.

Mən kasıb qızı idim. Amma o, imkanlı bir adamın qızını almışdı. Buna görə sözlərim onu tutdu. Yenə yanıb yaxıla-yaxıla köks ötürdü. Bunu fürsət bilib, bir zərbə də endirdim:

– Neçə ildən sonra bu gerçəyi dərk edə bildin – pulla xoşbəxtliyi satın almağın mümkün olmadığını? İkinci uşaqda?

Dillənmədi. Gözlərini əzab içində sıxdığını gördüm. Gülnarə də məyus halda başını önünə əymişdi. Amma altdan-altdan Rüfəti süzür, onun davranışlarını izləyirdi.

Susmadım. Özümü elə aparırdım ki, guya heç Elşadın başına bir iş gəlməyib. Onun qarşısında sınmaq istəmirdim.

– Hüseynin atası sən deyən imkana sahib deyil. Bizi normal saxlaya bilmək üçün səngərdə ölümü hər an başının üstə hiss edə-edə pul qazanır. İşi çətindir. Hər kişinin girəcəyi kol